Mijn logistieke planning in Marrakesh strandt direct op de Marokkaanse werkelijkheid. De CTM-bussen vertrekken niet vanaf het centrale busstation, maar vanaf een eigen terminal bij het treinstation. Dat betekent om 6:30 uur de wekker, een te hard kussen vervloeken en het inbegrepen ontbijt laten voor wat het is omdat de keuken pas om 8:00 uur opengaat. Met een bakje yoghurt en een snelle koffie sta ik buiten. De busrit naar Agouim is een bewuste keuze om de eerste tweeduizend hoogtemeters en de uitlaatgassen op de hoofdas te vermijden. De fiets gaat voor een paar dirham in het ruim; een efficiënte transactie die de totale kosten voor deze verplaatsing onder de €9 houdt.
Ballast en de economie van de weg
In Agouim maak ik de klassieke fout van de overbezorgde reiziger: ik sla voor drie dagen eten in en zeul drie liter extra water mee. Een kilometer verderop blijkt dat elk dorpje hier een hanout heeft met precies de basisbehoeften die ik nodig heb. Ik beul mezelf af op de steile hellingen aan de zuidkant van de Atlas, terwijl de extra kilo’s water me uitlachen bij elke omwenteling. Belangrijker dan water is de staat van mijn plakset; de doornstruiken langs de piste zijn hier de enige constante. De uitgedroogde lijm uit Nederland vervang ik bij een lokale handel voor een klein bedrag, want een lekke band is in dit terrein geen mogelijkheid, maar een zekerheid.
Pastelkleurige dorpen en brandende benen
De omgeving rond Agouim markeert het echte kantelpunt van de Tizi-n-Tichka. Hier verdwijnt het gevoel van de hoofdroute en begint de zuidkant van de Atlas zich op te leggen als een eigen systeem van valleien en hellingen. De bergen kleuren van paars naar oranje, scherp afgezet tegen besneeuwde toppen en groene akkers in de dalen. De weg volgt zonder compromis de grillige contouren van het landschap: korte, steile klimmen, direct gevolgd door even scherpe afdalingen. Elke meter stijging voelt dubbel door de overbodige ballast in mijn tassen. Mijn benen verzuren in een ritme van constant schakelen terwijl de ijle berglucht de longen prikkelt. De beloning is louter visueel: een panorama van witte toppen tegen een strakblauwe hemel, terwijl ik vooral bezig ben met ademhalen en tempo houden.
Het landschap is groots, maar de weg is technisch en onverbiddelijk. De stijgingspercentages lopen grillig op en dwingen me regelmatig uit het zadel om de beladen fiets gaande te houden. De dorpen zijn opgetrokken in pasteltinten die bijna opgaan in de hellingen. De sociale interactie blijft beperkt tot giechelende meisjes langs de weg en een kort, opgewekt salam aleikum van een voorbijganger. Ik vind een plek voor mijn tent op een braakliggende akker in de luwte van een heuvel. Een liter water uit de voorraad dient als douche en de brander doet zijn werk voor een bord pasta met tonijn. De kop is er af.
