Van Riga langs de Estse kust naar de grens met Rusland

Uit het reisverslag van de grote reis over land, juni 2005. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik: nog steeds met Floor, Martin en Brent in de Nissan, op weg naar de Russische grens.

De ochtend na Riga worden we wakker met een houten hoofd. We zijn niet sterker gebleken dan de drank. Bij de grens met Estland komen we erachter waarom: we hebben ons vergist in de koers van de Letse lat. In plaats van de gedachte 165 euro hebben we er met z’n vieren in twee dagen 375 doorheen gejaagd. Nog altijd niet duur, maar het verklaart een hoop.

De weg naar Tallinn voert door een bijzonder leeg land: verlaten stranden, uitgestrekte bossen, lange rechte wegen met af en toe een blik op de Oostzee. Met mooi weer moet dit fantastisch zijn. Wij hebben de hele dag zware buien. De camping in Tallinn doet de rest: een grasveld weggestopt tussen fabrieksgebouwen, waar we 28 euro voor mogen betalen. De folder belooft uitzicht op de oude stad en ligging aan zee, wat klopt als je tweehonderd meter naar de snelweg ernaast loopt. De volgende camping is net zo’n verlopen veld met een hok, voor 23 euro. Dat hok komt wel van pas, want het regent inmiddels harder. Onder het eten valt binnen een half uur het besluit: Tallinn wordt het niet, in elk geval niet nu. We starten de trouwe Nissan en rijden door naar Toila, een camping aan de Finse Golf, van alle gemakken voorzien en nog geen twaalf euro.

De uraniumkust van Noordoost-Estland

Dit is het grensgebied van Estland en Rusland, en daarmee interessant. De vogelgeluiden zijn anders, het wordt ’s nachts niet echt donker meer, en langs de weg staan de eerste waarschuwingsborden voor elanden. Ver van huis. Het landschap is leeg, met daartussen halfverlaten steden en volledig verlaten industriecomplexen. Aan de kust staan grote, tot ruïne vervallen villa’s en hotels. We vermoeden dat de sovjet-elite hier ooit zat, tot ze na de Estse onafhankelijkheid “vriendelijk” werd verzocht te vertrekken.

Er speelt nog iets anders. In deze streek, rond Sillamäe en Narva, lagen uraniummijnen en fabrieken die met de nucleaire industrie te maken hadden. Voor de Sovjet-Unie was dit een belangrijk nucleair kenniscentrum. Wat je ervan merkt, is de lucht: een penetrante stank die op je keel slaat. Later horen we dat er nog een berg nucleair afval in een bedenkelijke toestand langs de kust ligt opgeslagen.

Blijft het daarom zo lang licht, vragen we ons hardop af.

Het grensgebied zelf is verder vooral bos, moeras en muggen. Enorm veel muggen, wolken tegelijk. Roken als een ketter helpt een beetje, maar niet echt. Vanaf de Estse kant zien we voor het eerst een Russisch dorpje aan de overkant van de rivier liggen. Met onze woordenboekjes lukt het inmiddels om wat met mensen te wisselen. ’s Avonds een vuur op het strand, waar een man aanschuift die in zijn eentje van Nederland naar Moermansk fietst en weer terug, voor het goede doel, op zijn 65ste.

De grens over

De volgende dag staat de oversteek gepland, bij Narva. Zijn de papieren op orde, is het gevaarlijk, hoe zit het met de maffia. Het valt allemaal mee, maar bijzonder is het wel. Eerst een omheind terrein buiten de stad, waar je een label krijgt en na lang wachten bij een loket een groen briefje. Dan doorrijden naar de eigenlijke grens, midden in de stad: het groene briefje inleveren bij de Estse grenswacht, paspoort tonen bij de volgende, en dan sta je op een brug. Aan de overkant begint Rusland. Bij elkaar vier keer een paspoortcontrole en een stapel formulieren. De Russische grenswachten glimlachen wat: wat moet je met vier glimmende gezichten in een afgeladen Nissan die er niets van begrijpen maar ook geen kwaad in de zin hebben. Na twee uur mogen we door, veel sneller dan de verhalen ons hadden voorgehouden.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.