We zijn weg voordat er op de kampeerplek iemand wakker is, maar niet zonder koffie, een gebakken eitje en een bedankbriefje voor onze gastvrije ontvangst van gisteren. Na een paar kilometer rijden we door Orepuki, ooit een nederzetting van drieduizend inwoners tijdens de goudwinning, nu een handvol. Een paar panden uit 1889 staan er nog; verder is het een spookdorp met een net community-gebouw waar we water kunnen tappen.
De weg volgt de brede, verlaten Te Waewae Bay. De vegetatie verraadt dat de wind hier meestal hard uit het westen komt, maar vandaag staat hij voor het eerst in de rug. We passeren Waihoaka, een plaatsnaam met meer letters dan het dorp huizen telt, trots op een verleden waarin alle bomen zijn gekapt voor landbouwgrond. Het brede strand ligt vol aangespoelde boomstammen, met golven die in rijen tot ver uit de kust breken.
Zestienduizend schapen en een halve boer
Bij Tuatapere drinken we koffie met carrot cake en zelfgemaakte room in een museumcafé, voordat we met de wind in de rug het dal van de Waiau River in denderen, gemiddeld dertig kilometer per uur. Voorbij Blackmount verspert een kudde schapen de weg. We raken in gesprek met een parttime schapenboer, in het dagelijks leven opticien in Invercargill, die meehelpt de lammeren van de moederdieren te scheiden. Morgen worden hier zestienduizend schapen verdeeld, van wie zo’n zesduizend lammeren. Vorig jaar bracht een lam nog $ 56,- op, dit jaar minder, net als de wol. Een schaap dat niet geschoren is, ziet er twee keer zo groot uit als het in werkelijkheid is.
Een schaap dat niet geschoren is, ziet er twee keer zo groot uit als het in werkelijkheid is.
Bij Jericho Hill blijkt de beruchte klim mee te vallen: nog geen honderdvijfendertig meter, met een kort stuk van elf procent, en we staan boven voor we er erg in hebben. Na de afdaling verlaten we het kale boerenland voor het eerst voor echt Fiordland, met oorspronkelijk bos tot aan de weg. Na weken door ontboste, overbegraasde vlakten valt juist het gebrek aan bos ons het meest tegen, en deze eerste echte wildernis voelt dan ook als een opluchting. In Manapouri vinden we voor $ 38,- (ca. €23) een mooie plek. Als we een privéplekje willen in plaats van de standaardplaats tussen de backpackers, verloopt het gesprek met de campingeigenaar wat stroef, maar het lukt, en we boeken meteen ook een tochtje naar Doubtful Sound.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Waar deze dag ligt
Nieuw-Zeeland, nu in Nieuw-Zeeland. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 35. Het versteende woud en de pinguïn die niemand met rust laat
- 36. Dertig kale kilometers de wind in naar Invercargill
- 37. Een knipbeurt, een hertenfarm en een warm onthaal bij Monkey Island
- 38. Wol op de weg naar Manapouri
- 39. Doubtful Sound: minder mensen, meer stilte dan Milford
- 40. Kauwgomgrind en zandvliegen naar Mavora Lakes
- 41. Van de Mavora Lakes naar de drukte van Queenstown
- Alle 59 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.