Voor we op tour gaan, eerst dit: waarom moeten sommige campereigenaren een portier, schuifdeur of achterklep altijd twee keer opendoen? Alsof ze in een testteam zitten voor het geluid van bonkend blik. Wij willen juist op tijd naar bed, al lukt dat door de herrie zelden meteen. Vroeg onder de wol betekent bovendien dat we de sterrenhemel zelden zien: gisteravond was hij helder en indrukwekkend, maar te koud om lang naar te blijven staren.
Om 5.30 uur gaat de wekker voor de tour naar Doubtful Sound. Geen wolkje aan de hemel; de bergen in het westen kleuren al roze-oranje voor de zon zelf boven de horizon komt. We hebben gekozen voor de vroegste en kleinste tour, bij een aanbieder die met $ 120,- (ca. €72) per persoon ook de goedkoopste is.
Een uur mist boven Lake Manapouri
Doubtful Sound is alleen via een omweg te bereiken: eerst met de boot over Lake Manapouri naar het West Arm Power Station, daarna met de bus over de bergen naar het fjord zelf. De boot vaart over doodstil water met flarden mist. Met warme koffie op het dek kleuren de bergtoppen oranje in de opkomende zon; de zandvliegen stappen net zo enthousiast in als wij. Aan de overkant wacht een bus met een chauffeur vol grappen, die ons over de onderhoudsweg van de waterkrachtcentrale de bergen over rijdt, naar Deep Cove aan Doubtful Sound. Die weg is aangelegd voor de aluminiumsmelter bij Bluff, niet voor toeristen.
We klimmen door vochtig regenwoud, bedekt met een dikke laag fluorescerend groen mos. Hier zou gemiddeld zes tot negen meter regen per jaar vallen, met een record van twaalf meter en ooit tachtig centimeter in één etmaal, vertelt de chauffeur. Vanaf de top kijken we neer op Doubtful Sound, wolkenloos en helder: volgens de gids een zeldzaam moment voor de langste fjord van Nieuw-Zeeland.
Vanaf de top kijken we neer op de langste fjord van Nieuw-Zeeland, voor één keer zonder wolk of mist.
Beneden stappen we over op een kleine boot, de enige van de vier die vandaag de Sound bevaren. Steile groene wanden rijzen recht uit het donkere water op. Dat water is donker doordat een laag zoet water van dertig centimeter het zonlicht tegenhoudt, waardoor er zelfs op geringe diepte diepzeevissen kunnen leven. We varen anderhalf uur naar de Tasmanzee, langs eilandjes vol zeehonden, met koffie, thee en pindakaasboterhammen aan boord. Bij de terugweg naar de meerzijde is het ineens weer druk: Milford Sound is naar verluidt honderd keer drukker, en dat is precies waarom we voor Doubtful kozen. Op de camping, na een dag in de volle zon, vallen we uitgeput maar tevreden in slaap.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Waar deze dag ligt
Nieuw-Zeeland, nu in Nieuw-Zeeland. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 36. Dertig kale kilometers de wind in naar Invercargill
- 37. Een knipbeurt, een hertenfarm en een warm onthaal bij Monkey Island
- 38. Wol op de weg naar Manapouri
- 39. Doubtful Sound: minder mensen, meer stilte dan Milford
- 40. Kauwgomgrind en zandvliegen naar Mavora Lakes
- 41. Van de Mavora Lakes naar de drukte van Queenstown
- 42. De Crown Range Pass, de hoogste weg van het Zuidereiland
- Alle 59 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.