Grondeekhoorns en gedoofde vulkanen bij Terkhiin Tsagaan Nuur

Het is ruim driehonderd kilometer over zandwegen naar het zuidelijker gelegen Terkhiin Tsagaan Nuur, het grote witte meer. We steken beboste bergen over en komen weer uit op de lege steppe. Boven op een pas, met uitzicht op een weids panorama, stoppen we voor de lunch; de soep opwarmen duurt door de ijle lucht een eeuwigheid, wat het uitzicht alleen maar verlengt. Aan de ene kant van de pas staan de witte gers en grazen de kuddes, aan de andere kant is het land door gebrek aan water volkomen leeg.

Paniek op de steppe

De oncomfortabele rit wordt opgevrolijkt door de grondeekhoorns, die bij het horen van de auto over de weg snellen, omrollen en kopje-onder hun hol in duiken.

Drukt Aamaa op de claxon, dan buitelen ze over elkaar en duiken er twee tegelijk een hol in dat er maar één toelaat.

Ondertussen roken we sigaretten van het lokale merk Altai, waarvan we niet meer hoesten, dankzij de stoflongen van deze wegen. Aamaa heeft maar één cassettebandje dat nog meer voortbrengt dan geruis; hij zingt mee, ook met de keel, zuiver en goed. De liedjes van Hishigbayar en Delgerma gaan over liefde en lange-afstandsrelaties, waarmee we hem en zijn vele schatjes goed kunnen pesten. We laten hem de opblaasbare wereldbol zien; hij hoort graag over andere landen, maar wil zelf nergens anders zijn dan in Mongolië.

Het witte meer

Terkhiin Tsagaan Nuur ligt in een vulkanisch gebied, omringd door de kraters van gedoofde vulkanen, het diepblauwe water midden in alle tinten groen. Aan de oever staan twee witte stippen: ons kamp. Ontspannen is het er niet, want we worden frontaal aangevallen door miljoenen kleine vliegen, een doordringend gezoem dat overal is. Omdat je hier prachtig kunt wandelen, besluiten we met de tent de vulkanische bergen in te trekken, op zoek naar meer rust.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.