Van Georgetown via de Cameron Highlands naar Kuala Lumpur

Uit het reisverslag van de grote reis over land, december 2005. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Na de tegenvallende weken in Thailand maakt Maleisië meteen veel goed. We beginnen op het eiland Penang aan de westkust, in de Straat van Malakka, gaan door naar de Cameron Highlands en belanden via het tropische eiland Pulau Pangkor in de hoofdstad Kuala Lumpur.

Eerst wat achtergrond, want die verklaart veel van wat je hier ziet. Maleisië bestaat als onafhankelijk land pas sinds 1957; daarvoor was het een reeks sultanaten. De islam kwam in de dertiende eeuw via handelscontacten met islamitische Indiërs, met Malakka als spil. De Portugezen, later de Nederlandse VOC en ten slotte de Britten vochten om diezelfde handelspositie; de Britten stichtten Georgetown op Penang. Na de napoleontische tijd spraken Britten en Nederlanders simpelweg af dat Maleisië Brits werd en Indonesië Nederlands. De Britten bestuurden slim: ze lieten de sultans op religieus gebied hun gang gaan, maar hielden de handel en de grondstoffen in handen. Voor het werk haalden ze Chinezen naar de tinmijnen, Indiërs naar de rubberplantages en de spoorlijnen, en Sikhs voor de politie. Het resultaat is het kleurrijke, multiculturele Maleisië van nu, met een islamitische voorkeurspositie in overheid en onderwijs, terwijl de economie grotendeels in handen is van Chinezen en Indiërs.

Georgetown en de Cameron Highlands

Georgetown is een prettige verrassing na Thailand: een mix van Maleiers, Chinezen en Indiërs, van moslims, boeddhisten, hindoes en christenen. Nergens eerder zagen we zoveel culturen op zo’n klein oppervlak. In één straat staan een kerk, een moskee, een boeddhistische en een hindoetempel naast elkaar, terwijl de groepen in eigen wijken wonen.

Het lijkt koek en ei, maar dat is het niet: de Chinezen worden merkbaar gediscrimineerd, en over een rel rond een Chinese vrouw en de politie bemoeit zelfs Peking zich.

Al die gemeenschappen samen leveren wel ongelooflijk lekker eten op, spotgoedkoop, al is het bier hier ineens bijna twee euro voor een klein flesje. Het eiland zelf is verder niet veel, vol grote resorts en met matige stranden, dus we trekken door naar de Cameron Highlands, op 1.300 tot 1.800 meter. Koeler (maximaal 21 graden) maar knetter vochtig, met dagelijkse regen. Dankzij dat klimaat staat het gebied vol kassen met groente en aardbeien, en vooral vol theeplantages, die, net als rijstterrassen, tot de door mensen gemaakte landschappen behoren die mooier zijn dan het origineel. Ik word hier voor het eerst van de reis ziek, geen malaria gelukkig, maar wel vier soorten medicijnen, zodat de jungle eromheen er niet meer in zit.

Pulau Pangkor en Kuala Lumpur

Vanwege het vocht en de griep gaan we naar Pulau Pangkor, een tropisch eiland in de Straat van Malakka, als herkansing na Thailand. Nu schijnt de zon wel: blauwe zee, witte stranden, een bungalow aan het water. We zwemmen tussen volledig geklede Maleiers, zelfs de mannen, want het is vakantieseizoen: een vrouw in boerka op een waterscooter, zes hoofddoekjes samen in een roeiboot. Uit respect voor de plaatselijke gewoonten schuiven we een strand op waar Floor wel in bikini kan liggen, tussen de apen. Door de volle maan worden de golven hoog genoeg om als kinderen in te spelen, tot ik met mijn gezicht in het zand word gekwakt en een schaafwond op mijn voorhoofd overhoud. Je moet wat over hebben voor je pret.

Kuala Lumpur is een verrassing. Maleisië is samen met Singapore het rijkste land van de regio en mikt op de status van volledig ontwikkeld land in 2020, en dat zie je: 1,5 miljoen inwoners, veel groen, eetstalletjes, shopping malls, een monorail door het zakencentrum, en de Petronas Twin Towers die met 452 meter tot de hoogste wolkenkrabbers ter wereld horen. Als iemand met een zwak voor stedenbouw kan ik mijn ogen niet geloven bij Putrajaya, de nieuwe bestuursstad op tien kilometer afstand, waar de overheid voor minstens acht miljard dollar haar ministeries naartoe verhuisde: lange zichtlijnen, paleizen, moskeeën en bruggen als landmarks, en een mengeling van koloniale, islamitische en moderne bouwstijlen, soms in één gebouw. Voor inspiratie en warm weer moet je gewoon hier zijn.

Reizend door Maleisië waan je je vaak in West-Europa: nieuwbouwwijken, flitsende snelwegen met noodtelefoons, alleen de palmbomen herinneren je eraan dat je in de tropen zit. Veel oorspronkelijk groen is er niet meer, want enorme oppervlakten zijn palmolie- en rubberplantage geworden. De mensen zijn vriendelijk en welvarend; een vrijstaand huis kost hier omgerekend een schijntje, eten is spotgoedkoop, alleen alcohol is onbetaalbaar, dus dronken zijn we hier nog niet geweest. Als islamitisch land kent Maleisië ook zijn spanningen: de conservatief-islamitische partij verloor onlangs nipt de verkiezingen.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit Maleisië

Over Land naar Singapore20 juni 2026Met de junglespoorlijn dwars door Maleisië naar Kelantan10 januari 2007Borneo: een longhouse, koppensnellers en verdwijnende jungle20 december 2006