De wekker gaat om 4.45 uur; we moeten om zes uur beginnen op de wijngaard, tien kilometer verderop. Volgens beproefd recept ligt alles klaar. Maar wat is het koud. In een beslagen auto rijden we naar de boerderij, waar Steve, bij wie we ons moeten melden, pas om half zeven arriveert. Dat we het zo koud hebben heeft een reden: het ijs staat nog in de plukemmers, en om zeven uur is het nog maar twee graden.
De sfeer is relaxter dan in McLaren Vale. We krijgen $15,90 bruto per uur, waarvan we door het agrarische werk maar dertien procent belasting afdragen. We plukken een groot veld van slechte kwaliteit; dit keer zijn er maar vier reizigers, de rest van de drieëntwintig plukkers bestaat uit scholieren uit Albany, want het is schoolvakantie. Het knippen is ranzig door de vele rotte, aangevreten druiven: door te weinig zonuren rijpten ze slecht, en na regen en kou sloeg de schimmel toe. De trossen stinken en vallen bij aanraking als stof uit elkaar. Maar goed dat we per uur worden betaald.
Tony en de oogst
De volgende dag werken we met een paar Aboriginal-meiden en de eigenaar, Tony. De opbrengst van de ploeg ligt zo laag, op vier harde werkers na, dat er geld wordt verloren in plaats van verdiend. Tony zegt dat hij ons graag had laten doorwerken, wat we als een compliment opvatten, en we laten ons nummer achter. Terug op de camping in Mt. Barker douchen we de druiventroep van ons af. De uitzendbureaus in Albany en de Harvest Line hebben geen werk, dus besluiten we morgen naar Perth te rijden. In de bibliotheek, met de enige internetverbinding van de regio, bedenken we dat we zelfs in de dorpen van Laos sneller internet hadden. Dan belt Tony: maandag kunnen we bij hem werken.
Om zeven uur is het nog maar twee graden, en wij slapen nog steeds in een tent.