Voor zevenen verlaten we Tomashpil, uitgezwaaid door de beheerster: zodra het ijs is gebroken, kan de band niet meer stuk. Het is minder heet dan gisteren en we hoeven minder te klimmen. In Vapniarka pauzeren we bij een druk markt-café voor koffie met een groot zoet brood; onze buurman blijkt in Odessa te wonen en geeft ons zijn telefoonnummer, al weten we niet goed waarom, want verstaan doen we elkaar toch niet. We zijn een bezienswaardigheid: iedereen kijkt ons na, en op een dobry den worden de gouden tanden blootgelachen. Vanaf vandaag wordt er ook getoeterd.
Een strand met paard-en-wagen
In Kryzhopil lunchen we halve kip met kvas voor 34 UAH. Na het stadje rijden we door een breed dal met een keten van meertjes, en bij een ervan rusten we het heetst van de dag uit. Onze fietsen zijn een vreemd vervoermiddel om mee op het strandje te liggen, maar de locals komen met paard-en-wagen: hele families nemen een duik, klimmen weer op de wagen en rijden terug. Een man onderbreekt zijn werk en zijn telefoontjes voor een paar minuten in het water; onze fietsen vindt hij interessanter dan zijn Škoda.
De locals komen met paard-en-wagen naar het strandje, nemen een duik en rijden weer terug.
Een fietser uit het bos
Door bossen en langs rietkragen rijden we naar Bershad. Aan de bosrand verkopen mensen aardbeien, veenbessen en paddenstoelen, en het valt op hoe vaak hier zomaar een wandelaar of fietser uit het bos komt zetten: waar komt hij vandaan, waar gaat hij heen? Het hotel in Bershad heeft een kamer voor 260 UAH, zo’n €26. We eten tussen de lokale jongeren, die een feestje vieren zonder dat er ook maar enige feestvreugde te bekennen is, en vallen ten prooi aan steelse blikken en geroezemoes.