naar vyshkiv, houten huizen in alle kleuren

Glooiend Karpatisch landschap bij Repynne in Oekraïne met een hoogspanningsmast op de voorgrond en hooiberggeraamten in de velden

Oekraïene, Repynne – In de velden staan de eerste hooibergen opgestapeld tegen een geraamte van palen

Het heeft de hele nacht geregend, maar het is droog als we na een ontbijt van gebakken eieren weer opstappen. De route die we in gedachten hadden wordt ons sterk afgeraden door twee mannen; de gebaren laten weinig aan de verbeelding over en draaien om vastlopen in zuigende modder. We houden het op de “hoofdweg”, aangeduid met een T. In de dorpen staan rijk versierde houten huizen in lila, paars, blauw en groen, met fijne patronen van kleine latjes op de gevel. In Slowakije zijn zulke dorpen inmiddels een toeristische attractie; hier zijn ze de gewoonste zaak van de wereld, en andere toeristen zijn er sowieso niet.

Een winkel met een telraam

In een dorpswinkel schuilen we tegen de regen bij een kop thee, waarvan het water met ijzeren emmers uit de put wordt gehaald. De rekening wordt op een telraam uitgerekend. Eén vitrine staat vol ketchup en mayonaise, een derde van de zaak is sterke drank, en op de houten schappen ligt alles door elkaar: honing, ingeblikte vis, oploskoffie, tandpasta, maandverband en een stuk of vijftien broden, waar een groepje meisjes er ieder een van koopt om meteen uit het vuistje op te eten.

De rekening wordt op een telraam uitgerekend.

Een verlaten hotel op 900 meter

We slaan af richting Dolyna, het brede dal van de Rika in, waar stenen huizen plaatsmaken voor houten naarmate het dal smaller wordt en de beek een bergstroom. De eerste twintig kilometer met de wind mee, daarna hellingen van 8 tot 10 procent, gelukkig met genoeg haarspeldbochten. Op 900 meter fietsen we langs een hotel en besluiten dat het mooi is geweest. Voor 250 UAH, zo’n €25, krijgen we een kamer in het verder volledig verlaten hotel; al het personeel helpt de tien rode tassen naar boven te dragen. We maken kennis met een Tsjech die hier een “schatje” heeft, iets wat zijn vrouw thuis niet weet, en die erop staat dat we wodka met hem drinken. Hij tipt ons de specialiteit van het restaurant, maar de forel komt nog rauw op tafel, waarna de kok en de serveerster niet ophouden zich te verontschuldigen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig