De fietsreis begint morgen. Vandaag is voor logistiek: uitrusten, spullen kopen, tassen opnieuw indelen. Na een intercontinentale vlucht en 45 kilometer gisteren is dat geen uitstelgedrag. Windhoek is de laatste stad met volledig voorzieningenniveau; daarna worden de plaatsen kleiner en de schappen dunner. Wat hier niet in de tas zit, ontbreekt straks op het plateau.
Windhoek op straat
Windhoek telt ruim 400.000 inwoners en ligt op 1.650 meter in het centrale hoogland, wat de stad een droog en relatief gematigd klimaat geeft. Het straatbeeld oogt westers: brede wegen, rotondes, grote auto’s, eerder een Australische provinciestad dan het clichébeeld van Afrika. Shopping malls domineren het centrum, met westerse merken, telecomproviders, sportwinkels en fastfoodketens. Buiten de ingang staan mannen met telefoonhoesjes, zonnebrillen en souvenirs, niet opdringerig maar afwachtend. De informele economie vult de ruimte rondom het formele systeem; binnen is het bomvol.
Opvallend is dat er vrijwel geen witte Namibiërs te zien zijn, op een paar toeristen na. Namibië heeft een Duitse koloniale geschiedenis en viel daarna decennia onder Zuid-Afrikaans bestuur, maar de bevolking is overweldigend zwart-Afrikaans. De economische structuren dragen nog sporen van dat verleden; het straatbeeld niet.
Geld, pinnen en dubbele valuta
Voor de pinautomaten staan rijen van tientallen mensen die zich als een slang door de mall bewegen. Het is de eerste maandag van de maand. Voor veel Namibiërs is dat betaaldag: ambtenarensalarissen, pensioenen en uitkeringen worden rond deze datum gestort. Het geld komt centraal binnen en wordt grotendeels dezelfde dag opgenomen. Contant geld blijft belangrijk in een economie waar formeel en informeel naast elkaar bestaan.
Wij staan niet in de rij. Op de luchthaven hebben we al Namibische dollars opgenomen; met dat contante geld kopen we simkaarten in een kleine winkel, gerund door Pakistaanse ondernemers. Pinnen is er geen optie, het systeem draait op papier. Namibië gebruikt twee munteenheden naast elkaar: de Namibische dollar (NAD) en de Zuid-Afrikaanse rand (ZAR), één op één gekoppeld en beiden geaccepteerd, een praktische erfenis van de decennia onder Zuid-Afrikaans bestuur. Engels is de officiële voertaal sinds de onafhankelijkheid in 1990, wat contact makkelijk maakt.
’s Avonds is er bij Chameleon een quiz en een braai. De quiz vereist brede algemene kennis die wij niet breed genoeg paraat hebben. De braai is eenvoudiger te begrijpen. Morgen vroeg vertrekken we; de fietsen staan al buiten.
Meer uit deze serie:
← 24 uur onderweg naar de rand van de Kalahari
Het einde van het asfalt →