Kurumbo Lodge: aan de Allahein tussen krokodillen en oesters

Kleurrijke visserspirogues afgemeerd langs de oever bij Kartong, Gambia, met een baobab op de achtergrond

Several vibrantly painted wooden fishing boats are moored in the water near a shoreline with a large baobab tree and palm trees. The boats are decorated with intricate patterns and colorful flags. In the background, there are simple structures with corrugated metal roofs and some people visible. The scene is set in a coastal area of Senegal.Alle foto’s uit Gambia ›

De eekhoorns zijn vannacht actief op het dak. Mette wordt er wakker van en denkt even dat de fietsen worden gestolen. Het blijkt geritsel rond het huisje, waarschijnlijk een dier op verkenning. Er zit hier van alles, en het meeste ervan komt pas na zonsondergang tevoorschijn.

Omar op de Allahein

In de ochtend gaan we met een bootje de Allahein op. De lodge grenst direct aan het water. Onze kapitein heet Omar, met een verrassend zware, diepe stem. Op zandbanken langs de oever liggen West-Afrikaanse nijlkrokodillen te zonnen. Erboven zitten witte reigers, zilverreigers en donkere reigers. Verder richting zee: pelikanen. Op de wortels van de mangroven groeien oesters, en in het water staan vrouwen ze los te breken. Het is werk voor vrouwen, hier en verderop in de Casamance, en het levert genoeg op om een deel van het jaar van te leven.

Op sommige plekken bestaat de oever uit oesterbanken.

Na de boottocht en de lunch houden we siësta. De hitte maakt ons loom. Later lopen we met de lodgehonden over een zandplaat langs de mangroven. Het wordt hier al rond zeven uur donker, wat de bruikbare namiddag kort houdt. In het zand zie ik een spoor dat van een baviaan blijkt te zijn. Ik hoop er nog een te zien, maar dat gebeurt niet. Ik kom wel een paar vrouwen tegen met zware stapels hout op hun hoofd. Ze vragen of ik Omar de groeten wil doen.

Ria

Ria is de eigenaresse van Kurumbo Lodge. Ze runt de plek nu bijna twaalf jaar. Ze begon hieraan toen ze al 69 was, omdat ze merkte dat het klimaat goed deed tegen haar reumatische klachten. Ze is nu bijna 82 en woont hier nog steeds, alleen. Haar man is jaren geleden overleden. Ze heeft lokaal personeel, maar blijft zelf het middelpunt van de plek: zij bepaalt wat er gekookt wordt, zij weet welke gast wanneer komt, zij loopt als laatste over het terrein.

De dichtstbijzijnde stad is Kartong, het dichtstbijzijnde ziekenhuis een flink stuk verder. Ik vraag me af hoe lang ze dit volhoudt, zo ver van de zorg die ze in Nederland vanzelfsprekend zou hebben. Ik stel de vraag niet.

’s Avonds zitten we met Ria en haar medewerkers rond het vuur. We zijn de enige gasten, en dat zijn we al twee dagen. Ze zegt dat het vorig seizoen ook zo was.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig