De Pound Walk: de mooiste wandeling van Australië

Om zes uur uit bed, meteen belaagd door honderden plakkerige vliegen, alsof ze uren op de eerste menselijke beweging hebben liggen wachten; het oude record van de Flinders Ranges sneuvelt moeiteloos. Na een beker pap en koffie beginnen we aan de Pound Walk, die zich ontwikkelt tot de mooiste wandeling die we in Australië hebben gemaakt. We zigzaggen omhoog door het spinifex, over een pas, en komen uit op een enorme vlakte, omringd door de toppen van de West MacDonnell Ranges. Het is alsof je een verborgen, nog niet ontdekte vallei binnenstapt; het panorama is adembenemend, en juist mooier door de wolken, die we zo lang niet hebben gehad. Als er ergens nog dinosauriërs leven, is het hier. De enige toegang is de nauwe Ormiston Gorge, met wanden tot driehonderd meter, en onderweg liggen poelen met helder water en wuivende rietkragen, essentieel voor het leven in de woestijn.

Een juweel van een kloof

De kloof zelf, waarvan je zou denken dat geen kloof ons na al die andere nog verrast, blijkt een juweel. We zien rock-wallaby’s die zonder moeite de steilste wanden bedwingen, waaronder een moeder met een jong dat aan een duidelijke vorm van ADHD lijkt: het springt onophoudelijk van links naar rechts en gebruikt zijn moeder als springplank. De bodem is bezaaid met als kubussen op elkaar gestapelde stenen, gepolijst door het water, in rood, blauw, paars, wit, roze en oranje. Het is altijd hetzelfde gerecyclede gesteente: eerst tot zand geërodeerd, dan onder druk weer tot zandsteen geperst, en de rode kleur komt door het oxiderende ijzer.

Dan horen we het geluid van een straaljager. We staan stil en zien een vogel in een W-vorm met belachelijke snelheid op ons af komen; als hij vlak langs ons hoofd suist, klinkt inderdaad een straaljager, misschien een valk of een kite. Terug bij de waterhole bestuderen we de mensen: bijna iedereen doet alleen de wandeling van tien minuten naar de poel. “There is probably another walk, the Pound walk,” puft een man tegen zijn vrouw, waarop iemand anders opmerkt: “why walk further, when you’re already there?” Dat is natuurlijk ook zo.

Het is alsof je een verborgen, nog niet ontdekte vallei binnenstapt; als er ergens nog dinosauriërs leven, is het hier.