Naar Ormiston Gorge: de West MacDonnell Ranges

Vanaf Alice rijden we honderdzevenenvijftig kilometer westwaarts, parallel aan de West MacDonnell Ranges, die meer paars dan rood zijn maar er verder uitzien als al het reliëf in Australië. We zijn inmiddels een beetje dirtroad-moe, dus de gravelroad naar de bushcamp bij Redbank Gorge slaan we over, die onze nieuwe banden niet zou overleven. Onderweg blijft het verbazen hoeveel toeristenbussen hier rijden; om half negen ’s avonds komen ze nog terug van “The Rock”, en een gehuurde camper scheurt voorbij met de leus die op de zijkant staat: “want to do it in a flitz, hire a Britz”.

De West MacDonnells in

De bushcamp bij Ormiston Gorge komt eerst beroerd over: $13,20, een ranger die controleert, wel douches en barbecues maar geen vuur toegestaan. Na een kop koffie valt het mee; het is er relaxed, met uitzicht op een loodrechte rode rotswand van driehonderd meter. De vliegen zijn onveranderd hinderlijk, maar minder talrijk dan in Trephina. Omdat we al om kwart over twaalf aankomen, zijn we op tijd voor een goede plek; ’s avonds stroomt het kamp vol, tot in het donker aan toe.

Een kloof vol rock-wallaby’s

Als het te heet wordt, pakken we onze relaxkit, kleed, boeken, eten en drinken, en lopen de kloof in. Een plas met helder water, omringd door rotswanden in de mooiste rood-paars-bruine tinten, de rotsen zelf in de vreemdste vormen geërodeerd. We vinden een plek op het zand, een paar meter boven de bodem, uit de buurt van de vele luidruchtige groepen. De wand tegenover ons zit vol holen en spleten, en als we goed kijken, zit die vol black-footed rock-wallaby’s: een vrouwtje met een gevulde buidel, mannetjes die achter elkaar aan de wand op hoppen. We sluiten de dag af op de tafel, want haringen in deze grond rammen lukt niet; zelfs onze rotspennen van gehard staal slaan we hierop krom.

De wand tegenover ons zit vol holen en spleten, en als we goed kijken, vol black-footed rock-wallaby’s.