Schiphol is stervensdruk vanwege de vakantie. We wachten, en wachten nog een keer, op een vlucht naar München die zelf maar een uur duurt. In München is het daarna stil en ruim. Duitsland heeft het voordeel van Weissbier, en we nemen er een, want in Iran zal dat niet lukken. Om tien over tien ’s avonds vertrekt LH602 naar Teheran. Aan boord geen kinderen, wel een catering die maar blijft komen, ook al is het een nachtvlucht. Rode wijn bij het eten en rode wijn erna. Iedereen aan boord laat zich de wijn nog even goed smaken.
We landen iets na vijf uur ’s ochtends, met twee en een half uur tijdverschil op de klok. In het vliegtuig draagt geen enkele vrouw een hoofddoek.
Zodra de deuren opengaan, komen de sjaals en doeken tevoorschijn.
Voor de paspoortcontrole staat een vrouw te kijken of iedereen goed gekleed is. De douane zelf kost ons geen tijd. Het visum hebben we al in Den Haag geregeld, vijftig euro per persoon. In Oman leerden we dat dat sneller gaat dan een visum aan de grens. Wat we nog niet hebben, zijn rial en een Iraanse simkaart. De simkaarten zijn op het vliegveld uitverkocht, geld wisselen lukt wel: honderd euro tegen ongeveer 40.000 rial per euro.
Negen dagen voor vertrek heb ik via Homestay.com een kamer gevonden bij Mehri in Teheran. Ik bel haar, en ze is er over een paar minuten. Haar man wacht in de auto. De eerste indruk buiten de aankomsthal: dit is geen Arabië. Geen witte gewaden, geen nikabs, geen theedoeken op de hoofden van de mannen.
De rit naar hun huis kost meer dan een uur. Achter de stad liggen besneeuwde bergtoppen, ervoor ligt beton zo ver als ik kan kijken. Op de snelweg staat alles muurvast, en tussen de stilstaande auto’s lopen bedelaars en verkopers. Op de weg rijden bijna alleen Iraanse merken en Peugeots. Aan het blik is te zien dat het land al jaren onder een embargo leeft. Het huis ligt dicht bij het centrum. We krijgen een eigen kamer met douche en toilet, zichtbaar hun eigen slaapkamer als er geen gasten zijn. We ontbijten samen en gaan daarna allemaal nog even slapen. Haar man komt uit de nachtdienst en heeft ook nog geen bed gezien.
Om twaalf uur vinden we het genoeg. De metro ligt op loopafstand, een enkele reis kost 7.000 rial. Vrouwen hebben een eigen deel van de trein. Ze mogen bij de mannen zitten, mannen niet bij hen. Bij het overstappen naar station Emam Khomeini neemt iemand ons mee naar buiten en wijst ons een minibus aan. We lopen liever. “Willen jullie dan iets eten?” We bedanken beleefd, we willen eerst iets zien.
Op straat is het wennen. Overal mensen en auto’s, en oversteken gaat zoals in Hanoi: je loopt en vertrouwt erop dat niemand je wil aanrijden. Het straatbeeld is groen en geel van de taxi’s. Veel vrouwen dragen een zwarte chador, lang niet allemaal.
Bij de bazaar krijgen we trek. Mijn oud-collega Jacqueline gaf me een tip: Restaurant Moslem, naast de bazaar, waar de stad zelf eet. Van buiten zie je er niets van. Alleen de mensenmassa die zich naar binnen en naar buiten wringt, verraadt dat hier iets is. Op de eerste verdieping krijgen we een dienblad en bepaalt de stroom waar we heen gaan: soep, salade, yoghurt. Het is overvol, en aan de tafeltjes zitten mannen en vrouwen door elkaar. Voor het echte eten moeten we naar de tweede verdieping. Mehri raadde tahchin aan, en volgens het meisje dat ons helpt is één portie genoeg voor twee. We betalen 48.000 en krijgen een tafel aan het raam, boven het plein voor de bazaar.
Beneden komen karren met handelswaar langs, geduwd door bazaarpersoneel dat de winkeltjes bevoorraadt. Er wordt geld gewisseld op straat, en verder is het één zee van mannen en vrouwen. In Oman zagen we op straat bijna geen vrouwen. Het eten is lekker, het is veel, en omgerekend kost het nog geen anderhalve euro. Dat kan haast niet kloppen.
Na het eten wringen we ons terug de bazaar in. De massa schuift langs kleding, schoenen, zilveren lepels en tapijten, vooral heel veel tapijten. Floor heeft een haarborstel nodig, en op een bazaar moet dat lukken. Bij een kraam vragen ze 20.000. Als we dat bedrag neerleggen, ontstaat er verwarring. Er komen mensen bij die zich ermee gaan bemoeien, en iedereen wil meer geld. Waarom? Ze vroegen toch 20.000? We laten de borstel liggen. Er gaat iets mis met het geld, maar wat?
In een klein plantsoen komen we bij. Jongens en meisjes zitten door elkaar, een paar meisjes roken, en de sjaal ligt bij velen maar half over het haar. Het Golestanpaleis ligt ernaast. De toegang kost 150.000 rial per persoon, ongeveer vier euro, en voor elk gebouw op het terrein betaal je apart. De tegelmuren met tijgers en leeuwen doen me aan Oezbekistan denken. Een kopje koffie op het terras in de paleistuin kost meer dan 100.000 rial. In het park buiten de muur verkoopt een man koffie en thee voor 20.000.
We hebben geld nodig. Volgens de reisgids moeten we daarvoor rond het Ferdowsiplein zijn, want pinnen kan in Iran niet en onze creditcard werkt hier ook niet. Teheran is geen stad voor voetgangers. Auto’s hebben altijd voorrang, en het enkele stoplicht dat er staat zegt niemand iets. Het wisselkantoor is nog open, maar euro’s wisselen ze vandaag niet meer. We raken aan de praat met een jongen van het wisselkantoor en vragen waar je een simkaart koopt, want die vinden we nergens. Hij loopt met ons mee naar een kiosk: de simkaart en het beltegoed koop je los, en het instellen is een puzzel die we zonder hem niet hadden opgelost. We beloven hem morgen terug te komen om bij hem te wisselen.
Met de metro gaan we naar Park-e-Shahr, een groen park met veel bomen en bloemen, naar verluidt een van de tweeduizend parken in de stad. Alle bankjes zijn bezet. Er draaien een draaimolen en een reuzenrad, er wordt getafeltennist en gebadmintond, en hier en daar loopt een stel hand in hand.
Om tien uur ’s avonds zijn we terug bij Mehri. Nu we wakker zijn, praat het makkelijker, en ze spreekt vloeiend Engels. Ze vertelt dat ze Floor bij aankomst voor een moslima hield, door de hoofddoek die Floor op de Haagse markt kocht, en daar schrok ze een beetje van. Er moet een gewone sjaal komen, zoals bijna alle Iraanse vrouwen hier dragen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen