Vandaag breng ik de hele dag door in het Imam Reza-heiligdom. Gisteren was het een eerste kennismaking; nu neem ik er de tijd voor.
Het complex is bij daglicht al overweldigend. Je loopt van het ene enorme marmeren plein naar het volgende, omzoomd door betegelde arcades en machtige, blauw-en-goud betegelde poorten, met boven de tombe de gouden koepel en de gouden minaretten. Overal liggen pelgrims op grote rode Perzische kleden die over de pleinen zijn uitgerold: mensen lezen in hun Koran, rusten, praten zacht, kinderen spelen ertussendoor. De vrouwen dragen binnen het complex een zwarte chador, wat het geheel de aanblik geeft van een zee van zwart, waar de kleurige hoofddoekjes van de kinderen bovenuit steken.
Een zee van pelgrims
Ik ben ook hier de enige die er duidelijk niet thuishoort, maar dat levert alleen maar warme reacties op. Net als alle andere pelgrims krijg ik hier te eten en te drinken, en ik breng uren door op een van de grote binnenplaatsen, waar ik alles rustig op me laat inwerken. De mensen zijn zo aardig en gastvrij dat ik van het ene gesprek in het andere rol, en ik word zelfs uitgenodigd in de studieruimte. Af en toe bedankt iemand me voor mijn bezoek aan Iran, of vraagt of ik moslim ben; als ik dat ontken maar zeg dat ik oprecht geïnteresseerd ben, volgt steevast een glimlach. Ik weet eigenlijk niet of ze me voor een medemoslim houden, voor een bekeerling of voor een ongelovige toerist, en het lijkt er ook niet toe te doen. Ik stel me respectvol op, en precies dat krijg ik terug.
Dat ik me daarna gewoon laat meevoeren met de maalstroom tot vlak bij de tombe van Imam Reza zelf, het hart van het heiligdom waar een niet-moslim overduidelijk niet hoort te komen, voelt dan alleen nog als een vanzelfsprekendheid.
Het heiligdom in de avond
Het mooiste komt met de avond. Naarmate de zon zakt, stroomt het complex vol tot er tienduizenden mensen op de kleden zitten. De sfeerverlichting gaat aan, de gouden koepel begint te gloeien tegen de blauwe schemerlucht, en er wordt massaal gebeden, met muziek en gezang. Het heeft iets van een groot festival: gemoedelijk en druk, maar tegelijk geladen met een emotie die je bijna kunt aanraken. Als het voorbij is, zie ik mensen diep geroerd en soms in tranen huiswaarts keren.
Mijn echte camera mocht niet mee naar binnen, dus alles leg ik vast met mijn telefoon; het is de enige plek waar ik daar blij om ben, want het dwingt me om vooral gewoon te kijken. Deze devotie, deze emotie van mensen voor wie deze plek het middelpunt van hun geloof is, maakt diepe indruk op me. Morgen verlaat ik Mashhad, en dan wacht de woestijn van Turkmenistan. Maar die laatste avond in het heiligdom neem ik mee.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering36. Het visum, de radio en het heiligdom van Mashhad
Volgende aflevering ›38. Afscheid van Iran, aan de grensSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.