Voor we op pad gaan, vragen we Behnam naar een goed restaurant waar de mensen uit de stad zelf graag komen. Hij noemt Kateh Mas en zet het op de kaart in mijn telefoon. Het is, net als alle dagen hiervoor, een aangename 29 graden, precies goed om het in lange kleding niet te warm te krijgen. In Iran ga je met de taxi. Een rit door de stad kost hooguit een paar euro, en lopen langs de toeterende wegen hebben we op de eerste middag in Shiraz al geprobeerd. We nemen er dus weer een naar het centrum.
Volgens Behnam moeten we de Seyed Alaeddin Hossein-moskee echt van binnen zien. Het is een kleinere schrijn, op een paar minuten lopen van Shah Cheragh, en ook hier ligt een broer van imam Reza begraven. Het verschil: in dit spiegelpaleis mogen wij als niet-moslims wel naar binnen.
Vanbinnen fonkelt en schittert het van alle kanten.
De muren en de plafonds zijn helemaal bedekt met mozaïek van spiegelende stukjes. Fotograferen wordt niet gewaardeerd, dus dat laten we. Floor moet een chador dragen, die bij de aparte vrouweningang hangen, en wordt door de schrijn begeleid.
Floor heeft iets met begraafplaatsen, dus ook hier moet er een worden bezocht. Volgens Behnam heeft nog nooit iemand hem gevraagd naar een begraafplaats in Shiraz. Onderweg lopen we een Iraniër tegen het lijf die fietser blijkt te zijn. Binnen een paar minuten zijn we vrienden voor het leven en zitten we in elkaars WhatsApp, dat ze hier massaal gebruiken. Hij is nog niet zo lang geleden naar Rusland gefietst. Ook woonde hij een paar weken in Amsterdam, op zoek naar een blonde vrouw om mee te trouwen. Hij logeerde daar bij een oudere Nederlandse man, die wel met hem wilde trouwen. Dat was niet helemaal het plan.
De begraafplaats aan de zuidkant van de oude stad is groot, en de graven, sommige met inscripties, zien er onderhouden uit tussen het hoge groene gras. Dan komt er een bewaker in paniek op me afgerend. Hij is gebeld door iemand van de politie of het leger aan de andere kant van de begraafplaats, en daar zie ik inderdaad wachttorens staan. Het is niet de bedoeling dat ik die fotografeer. De bewaker heeft op zijn kop gekregen en legt uit dat hij in de problemen komt als ik er foto’s van maak. Het loopt goed af en we nemen als vrienden afscheid. Als we later naar buiten lopen, komt hij nog speciaal naar ons toe om te vragen of ik goede foto’s heb kunnen maken.
Op deze begraafplaats liggen veel martelaren, met foto’s bij hun graf. Ook de straten hangen er vol mee. Op veel huizen hangen portretten van gesneuvelde zonen en vaders, en grote borden langs de weg eren de helden van de oorlog met Irak, die aan honderdduizenden mensen het leven kostte, volgens sommige schattingen meer dan een miljoen. Op bijna elke straathoek staat een geel kistje waarin je geld kunt doen voor de armen. Niet iedereen gelooft dat dat geld ook bij de armen aankomt, vertellen mensen ons. Ze vertrouwen een regering die ze corrupt vinden niet.
Om half een zijn we bij Kateh Mas, de tip van Behnam, aan de Karim Khan Zandstraat, en het is er nog stil. Ik weet niet precies wat we bestellen, maar het wordt weer rijst, dit keer met lamsvleesballetjes. We vragen twee limonades en krijgen een glas melk. Als ze merken dat dat niet klopt, worden er met veel zorg alsnog twee limonades gemaakt. Aan de tafel naast ons zit een groep rond een man die in de Iraanse versie van Weekend Millionaires 40.000 dollar heeft gewonnen. Wij moeten met hen op de foto. Pas na enen loopt het restaurant vol en begint de livemuziek. Iedereen is in een opperbeste stemming, er wordt meegezongen en geklapt. Als wij ons naar buiten wurmen, stromen er misschien nog wel honderd Iraniërs naar binnen. Waar moeten die allemaal zitten?
Na het eten willen we koffie op het plein bij de bazaar. Maar waar is dat plein? We dachten te weten waar we waren, maar de bazaar blijkt veel groter dan we dachten, en alles lijkt op elkaar. We eindigen de middag in de tuin van het Zinat al-Molk-huis, gebouwd in de negentiende eeuw. Bijna alle Iraniërs hebben deze dagen een korte vakantie, en in de tuin is het dringen voor de beste selfie tussen de bloemen. Binnen zijn de plafonds beschilderd, en ook hier glanzen de muren van het spiegelwerk. Na twee schrijnen in twee dagen is het duidelijk: spiegels zijn in Shiraz een ding.
Om acht uur moeten we thuis zijn, want vanavond gaan we naar de zurkhaneh, letterlijk het krachthuis: een traditionele Perzische sportschool waar mannen trainen zoals de krijgers van vroeger. We zouden thuis eten, maar in plaats van dat moeder kookt, wordt er eten besteld bij een bezorgdienst. Waarom, blijft ons een raadsel. Om half tien gaan we met een gedeelde taxi, die niet van een gewone auto te onderscheiden is, naar de plek waar het gebeurt. Luide trommels vullen de avondlucht. Binnen zitten we rond een verlaagde arena, waar een man of tien, de meeste met baard en allemaal erg sterk, aan de warming-up begint van een training voor krijgers, met knotsen en schilden die het slagveld moeten nabootsen. Wij worden speciaal welkom geheten. Respect is waar het hier om draait. Van dit soort strijders zou ik op het slagveld hard weglopen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Thee bij de wisselaar, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering4. Persepolis en een reuzenrad
Volgende aflevering ›6. Lemen straten en windtorensSpring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Roadtrip door Marokko 2012
- Roadtrip door Slowakije en Moravië 2012
- Aan de zonkant van La Palma 2013
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Thee bij de wisselaar 2017
- Op geitenpaden door Kaapverdië 2018
- Over land naar het oosten 2018
- De lus door Oost-Duitsland 2021
- Zeventien passen naar de zee 2021
- Elke dag een nieuw strand 2021
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Drie gebergten van Bulgarije 2026
- Over de St Paul Trail naar Eğirdir 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen