De ochtend begint zoals bijna altijd met een fotosessie in het vroege licht. De kans op regen is nul en de nachten zijn zo warm dat ik de buitentent allang niet meer opzet; ik slaap onder het muskietennet van de binnentent, met het uitzicht recht de sterren in.
Kort na mijn vertrek passeer ik een bron met oude ruïnes. Wat het precies zijn weet ik niet, maar het zou zomaar deel kunnen zijn van de qanats, het ondergrondse tunnelsysteem waar Iran beroemd om is en dat het schaarse water al eeuwenlang van de bergen naar de dorpen brengt. Het landschap is werkelijk fantastisch, een van de mooiere fietsdagen die ik in Iran heb; de weg is stil, en om me heen liggen woestijnvlaktes en bergen in alle tinten bruin en grijs. In een dorpje kruisen mijn pad en dat van twee jongens op een stoere Honda; zij vinden mij interessant, ik vind hen interessant, en we maken samen een foto.
Stoppen in Garmeh
Na amper vierenveertig kilometer stop ik al. Niet omdat ik moet, maar omdat ik zo aan het genieten ben dat ik er niet doorheen wil jakkeren. Ik wil dit gebied echt zien, en dus rijd ik de oase van Garmeh binnen, een groene palmtuin midden in de woestijn, en strijk neer bij de Sobek-herberg.
Nog negenhonderd kilometer naar Mashhad, en toch stap ik hier af; het grootste cliché van het reizen, dat het om de reis gaat en niet om de bestemming, blijkt op de fiets gewoon waar.
Ik ben er rond lunchtijd en kan meteen aanschuiven: rijst met kip, Iraanse kruiden en yoghurt, en, wat me het meest bijblijft, ijskoud limoenwater. Er zijn een paar andere reizigers, en het is meteen gezellig. Wat Garmeh zo bijzonder maakt, is het water: uit de berg welt een bron op, meerdere zelfs, en daaraan dankt deze plek zijn palmen en zijn schaduw, midden in de dorheid. Na de lunch loop ik met twee medereizigers de oase door. We bekijken het bronwater dat uit de rotsen komt, de datpalmen, en even verderop de witte zoutkorsten waar de woestijn weer overneemt.
Reizigers die elkaar begrijpen
Een van de reizigers is een Zwitser die net bij een reisorganisatie is begonnen en op verkenning is om mooie plekken voor een route te vinden. We hebben meteen een klik, want hij heeft, net als ik, kortgeleden zijn hele leven omgegooid; waar ik fiets omdat ik mijn huis, mijn relatie en mijn werk achter me heb gelaten, is hij pas net begonnen met het samenstellen van reizen door Iran. We praten lang over waarom reizen op de fiets zo goed bevalt: je ziet, ruikt en voelt alles, je hebt de hele dag contact, en je komt op plekken waar de meeste mensen nooit komen.
’s Avonds lopen we op aanraden van de herberg naar het Boneh Cafe Gallery voor het avondeten. Ik slaap in het gastenverblijf van de oase, met de palmen om me heen en het geluid van bronwater, en voor het eerst in dagen ben ik niet alleen maar tussen mensen die precies begrijpen waarom ik dit doe.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.