Ik word wakker achter mijn lemen ruïne, en meteen is er een probleem: de databundel van mijn simkaart is op. In het dorp Eshqabad, waar ik vlakbij heb gekampeerd, raak ik aan de praat met een jonge kerel die me meeneemt naar zijn vader. Die heeft een winkeltje vol ledlampen en koelers en kan me aan een nieuwe bundel helpen. Zoals bijna elke ochtend maak ik onderweg veel mensen mee; mannen vooral, want vrouwen zie ik in dit gebied nauwelijks.
Tegen de wind naar het noorden
Dan begint de rit, en het wordt een van de zwaarste dagen tot nu toe. De weg loopt vrijwel de hele dag pal naar het noorden, en de wind staat er vol tegen. Elke kleine afbuiging geeft me weer even hoop, maar telkens blijkt die onterecht. Hoe warmer het wordt, hoe meer stofhozen er over de vlakte draaien, en soms zijn ze krachtig; door eentje moet ik dwars heen, en mijn fiets begint er flink van te schudden. De woestijn blijft groots en leeg, met een schaal die me telkens weer bedriegt: op de rechte weg is het onmogelijk te schatten hoe ver de volgende bocht nog is.
Onderweg zie ik in de verte kamelen, zonder herder, bij een oude waterput waar het water vlak onder het oppervlak ligt; ondanks de dorheid is deze woestijn dankzij de omliggende bergen kennelijk best rijk aan water. Ik hoop op een foto van een kameel bij die eeuwenoude put, maar de dieren zijn schuw en rennen weg zodra ik dichterbij kom.
Fietsen als vandaag is vooral een mentale oefening, en ik merk dat ik daar steeds beter in word. Voor ik aan deze reis begon kon ik me dagen van tevoren druk maken om een slechte weersvoorspelling, of eindeloos twijfelen over welke afslag ik moest nemen. Nu maakt het niet meer uit; het komt zoals het komt. Tegen de wind in over een kaarsrechte, saaie weg fiets je bijna meditatief: van bocht naar bocht, en na elke vijf of tien kilometer vier ik een klein succesje. Dat is hoe je zo’n dag doorkomt.
De provinciegrens en weg 36
Ergens onderweg steek ik de grens over tussen de provincies South Khorasan en Razavi Khorasan. Het dal wordt er iets vruchtbaarder, waarschijnlijk omdat de bergen in het noorden genoeg water laten stromen, en eindelijk mag ik van richting veranderen: bij een kruising sla ik oostwaarts af, weg 36 op. Daar staat een permanente politiepost, en de agenten zijn stomverbaasd als ze me zien. Ik kom recht uit de woestijn, en die vinden zij lelijk, saai en gevaarlijk; er komt daar nooit een buitenlander vandaan.
Ze kijken me aan alsof ik uit het niets ben komen fietsen, terwijl ik juist vind dat ik net twee van de mooiste dagen van de hele reis achter de rug heb.
Zoals altijd blijft het vriendelijk, en mijn flessen worden bijgevuld. Langs weg 36 kom ik ineens veel meer mensen tegen, en dat levert opnieuw mooie portretten op. De hitte neemt merkbaar af nu ik de echte woestijn uit ben. Aan het eind van de dag zoek ik een vrije kampplek met een weids uitzicht over de woestijn en de bergen, die in het avondlicht zacht oplichten.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering33. Langs de ruïnes van de woestijn
Volgende aflevering ›35. Door een lemen dorp, en met de bus naar MashhadSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.