Home Midden-OostenIranHangouderen in Hasht Behesht

Hangouderen in Hasht Behesht

by Jeroen Kleiberg
Published: Updated:
De Sheikh Lotfollah-moskee aan het Meydan-e Imam in Esfahan, met de vijver op de voorgrond
De Sheikh Lotfollah-moskee aan het Meydan-e Imam in Esfahan, met de vijver op de voorgrondAlle foto’s uit Iran ›

Vandaag is het een struindag. Van Esfahan wordt gezegd dat het de mooiste stad van Iran is, en een van de mooiste ter wereld. Het groene park op beide oevers van de rivier is al heerlijk, en de straten zijn schoon en vol bomen. Er zijn grote parken met mooie gebouwen erin. Op de bankjes zitten oudere mannen die we in Nederland hangouderen zouden noemen.

In elk park staan een of meer toiletgebouwtjes, en dat is niet alleen in Esfahan zo, maar overal in Iran. Ze zijn schoon, en het zijn hurktoiletten. Toiletpapier is er nooit, zeep wel. Boven de wasbakken hangt een groot reservoir, met een leiding naar elke wasbak.

In het Hasht Behesht-park staat een paleis met houten pilaren, zoals we die ook in Buchara zagen. Dat is niet zo vreemd. Buchara was eeuwenlang een Perzische stad, in de tiende eeuw zelfs de hoofdstad van de Perzische Samaniden, en veel mensen spreken er nog altijd Tadzjieks, een vorm van Perzisch. Je ziet het terug in de houten zuilen en de tegelkoepels, en je proeft het in de rijst: wat hier polo heet, heet in Oezbekistan plov. In de koelte onder de bomen zitten mensen te praten, anderen liggen languit op het gras.

Op elk groen plukje gras ligt wel iemand.

Een kleedje erbij, en dan vrouwen, mannen, gezinnen, clubjes vrienden, oude mannen en oude vrouwen. Het hangen in parken is hier tot kunst verheven.

Wij zijn onderweg naar het Meydan-e Imam, een van de grootste pleinen ter wereld. Het plein is ruim een halve kilometer lang en 160 meter breed, en wordt helemaal omringd door de galerijen van de overdekte bazaar. Aan de zuidkant staat een grote moskee met blauwe koepels. De ingang staat recht op het plein, maar de moskee zelf is een kwartslag gedraaid, zodat hij naar Mekka wijst. Aan de westkant staat een groot paleis, aan de oostkant een moskee die voor de vrouwen bedoeld was. Zo heeft elke kant van het plein een eigen functie: religie, handel, kunst en macht.

De monumenten aan het plein bewaren we voor een andere dag. We duiken de bazaar in. Vanaf de noordkant van het plein loopt hij bijna twee kilometer door, overdekt, tot aan het oude plein bij de Jamemoskee. Elk deel heeft zijn eigen handel: gangen met koperslagers, met specerijen, met stoffen, met goud, en ertussen binnenplaatsen van oude karavanserais en hier en daar een moskee of een badhuis. Dat de moskeeën tussen de winkels staan, is geen toeval. De handelaars van de bazaar, de bazari, betaalden eeuwenlang de geestelijkheid, en toen ze in 1978 in het hele land hun luiken sloten, hielp dat de revolutie op gang. Wie een zijgang neemt, raakt er zo een middag in kwijt, en dat doen we dan ook. Aan de andere kant komen we uit op weer een groot plein. Daar laten we ons meevoeren door een stroom Iraniërs, op zoek naar een restaurant waar Iraniërs zelf eten, zonder in een toergroepenrestaurant terecht te komen.

Jeroen Kleiberg

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig





Waar deze dag ligt

DelenWhatsAppE-mailFacebook

Verder in de serie

Naar het reisoverzicht ›
Aflevering 10 van 14 · Thee bij de wisselaar71% gelezen van de reeks
Spring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
Jeroen Kleiberg

Jeroen Kleiberg

I like to explore some more

Eens per maand in je inbox

Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.

Zonder advertenties

Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig





Laat een bericht achter


Meer inspiratie