We hebben heerlijk geslapen in de kamer van de kinderen. Mediha maakt een uitgebreid ontbijt van gebakken eieren en patat, met kaas en pruttelkoffie. Als we vertrekken maken we een foto van deze gastvrije mensen en laten we een kaart achter. Met z’n vieren lopen we naar beneden, waar Kadir en Mediha een stoel pakken om te bekijken hoe we onze fietsen klaarmaken; dat we daar binnen een minuut mee klaar zijn, hadden ze niet verwacht.
We moeten een pas van zevenhonderdtwintig meter over. Om daar te komen klimmen we vijfentwintig kilometer, met af en toe een kleine afdaling. We slingeren langzaam omhoog, eerst aan de linkerkant van het dal, later aan de rechterkant. Af en toe een dorpje met een moskee, veel plekken waar je drinkwater uit natuurlijke bronnen kunt tappen, en een kleine schildpad tegen de helling. De hellingen van vijf tot acht procent zijn goed te doen en in elk geval beter dan stilstaan, want door de luchtvochtigheid zweet je je bij stilstand het apenzuur.
Uit de luidsprekers van de moskee klinkt iets wat verdacht veel lijkt op: let op, twee fietsers in aantocht.
Boven begint de lange afdaling naar Devrek, dat we diep in het dal zien liggen. Alle gebouwen zijn van beton, maar de rode daken maken het uitzicht toch mooi; de lucht is zo vochtig dat je alleen wazig in de verte kunt kijken, waardoor de bergen hoger lijken dan ze zijn. Om half twee zitten we op een terras in het verrassend hippe Devrek. Na een lunch van börek fietsen we naar de camping waarover we zijn ingelicht, maar die blijkt niet te bestaan: alleen een vervallen achterbuurt met verlepte woningen, waar kinderen om dollars bedelen.
Terug in Devrek zitten we op een theeterras terwijl Floor een hotel zoekt. Onze fietsen worden in de gaten gehouden door een ober die David Copperfield-trucjes kent en munten laat verdwijnen. Het wordt uiteindelijk een hotel van veertig lira aan de winkelstraat, waar het niet mooi maar wel gezellig is. Het is meloentijd: grote vrachtwagens worden uitgeladen en veel winkels liggen tot de nok vol meloenen.