Op het kaartje staat 11 juni, 00.35 uur, maar is dat de nacht van 10 op 11 of die van 11 op 12 juni? Intourist had het tegenvallende nieuws al gebracht: we hebben maar één dag voor Moskou. De Moskovieten verplaatsen zich met de metro, niet alleen de mooiste ter wereld maar ook de drukste, met dagelijks tien miljoen reizigers. De stations, in opdracht van Stalin opgetrokken uit marmer, beelden en kroonluchters, steken fel af tegen de grauwe werkelijkheid erboven. Gelukkig heeft Floor het cyrillische alfabet inmiddels onder de knie, zodat we snel op onze bestemming komen.
Het Rode Plein
Boven de grond staan we op een plein met drie grote treinstations, waarboven de stalinistische wolkenkrabbers, de suikertaarten, in de hemel prikken. Vandaar lopen we naar het Rode Plein, waar een podium wordt opgebouwd voor de Onafhankelijkheidsdag van 12 juni. In werkelijkheid is het plein kleiner dan gedacht, en allesbehalve rood. Het Kremlin zien we alleen van buiten; ooit het centrum van de Russisch-Orthodoxe kerk, daarna van de communistische wereld, nu van de Russische macht.
De metrostations, in opdracht van Stalin opgetrokken uit marmer en kroonluchters, steken fel af tegen de grauwe werkelijkheid erboven.
De herbouwde kathedraal
Te voet lopen we naar de Novodevitsji-begraafplaats, langs de mooiste kerk die we ooit zagen: de Christus Verlosserkathedraal. Het origineel, in zijn tijd de grootste orthodoxe kathedraal ter wereld, werd in 1931 in opdracht van Stalin met dynamiet tot puin gereduceerd; op die plek kwam ’s werelds grootste openluchtzwembad. Sinds 1995 is de kathedraal herbouwd, naar schatting voor 360 miljoen dollar. Het interieur is ontzagwekkend, al moet je er eerst de militaire politie met wapens voor passeren, die ook onze rugtas doorzoekt. Op de begraafplaats getuigen enorme grafstenen en beelden, met sterren en insignes, dat hier vooral de belangrijke mensen van de “gelijke” sovjetsamenleving liggen. Onder een lunch van koude zomersoep concluderen we dat Moskou met zijn negen miljoen inwoners niet kan tippen aan Sint-Petersburg, en dat juist die mate van lelijkheid de aantrekkingskracht van de stad is.
’s Avonds gaan we naar het station, waar we een laatste biertje drinken met Martin en Brent, tot een geërgerde stationsbeambte ons van het perron jaagt. Floor laat een paar tranen. Als blijkt dat onze trein naar Novosibirsk inderdaad hier vertrekt en de Provodnitsa onze kaartjes goedkeurt, slaat de spanning om in opluchting. Daarmee valt het reisgezelschap van vier uiteen: vanaf nu reizen Floor en ik met z’n tweeën verder, per trein.
In deze serie: Over Land naar Singapore
- 6. Sint-Petersburg: gaten in de weg, marmer onder de grond
- 7. De rechte weg naar Moskou: een boete en het Izmaylovo
- 8. Eén dag Moskou: marmeren metro en een herbouwde kathedraal
- 9. In de Trans-Siberische trein naar Novosibirsk
- 10. Novosibirsk: zomersneeuw en de geheime stad Akademgorodok
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.