Aan de kust is het heerlijk koel, anders dan in het hete, vochtige binnenland. Om Amasra uit te komen moeten we de honderden meters die we gisteren afdaalden weer omhoog, beloond met uitzichten op het plaatsje en de groene, steile bergen die bijna loodrecht in zee eindigen. Boven staat een rij kraampjes met vrouwen in kleurige jurken en hoofddoeken die zonder uitzondering jam en hazelnoten verkopen. Zo leren we ook dat een hazelnoot pas eetbaar wordt als hij tot chocopasta is verwerkt.
We moeten het binnenland in om aan de andere kant weer bij zee te komen: klimmen, dalen, weer klimmen, weer dalen. Na twintig kilometer ligt Çakraz, met een mooi strand tussen rode rotsen. Van de twee campings aan zee heeft de tweede nog plek, vijftien lira, met uitzicht op het strand en de hoge golven. De douche en het toilet liggen honderd meter verderop, achter een schutting, en privacy is er sowieso niet: alles wat we doen wordt bekeken, en we worden overal mee geholpen, of we nu water nodig hebben, wasmiddel of een poetsdoek voor de ketting.
Privacy wordt hier behandeld als iets wat eigenlijk niet bestaat.
Op het strand liggen geheel geklede vrouwen, bikini’s en alles ertussenin door elkaar. Vooral de speciale badkleding voor strenge moslima’s valt op: blauwe, roze of rode broekpakken inclusief hoofddoek. Het geeft het strand een vrolijke, tolerante sfeer, met jong en oud in de branding. We belanden op het terras van een Turkse kunstenares, waar naast ons een onbekende Rummikub-variant wordt gespeeld, terwijl de zon nog een uur heeft tot ze ondergaat in de Zwarte Zee. Vanavond is de WK-finale tussen Nederland en Spanje, en alle Turken zijn voor Nederland.