De Balkan is voor mij het gebied van lange, hete, droge zomers. Een streek om in de lente of de herfst te bezoeken, zodat je zonder te smelten van bergen en dorpen kunt genieten. De Rodopen liggen in het uiterste zuiden van Bulgarije, en de grens met Griekenland loopt er dwars doorheen. Meer Balkan wordt het niet. Dus we zijn stomverbaasd als we op het balkon stappen en het akelig fris is, terwijl de grauwe lucht niet veel verandering voorspelt.
Het wordt vandaag maximaal negen graden. Op de weerkaart van Europa zien we dat we in het koudste stuk van het continent zitten: in Zweden is het zeventien. We staan hier op ruim duizend meter, goed voor een graad of zes, maar de rest komt doordat koude lucht precies boven de Balkan is blijven hangen terwijl het noorden in de warmte zit. Hoe krijgen we het voor elkaar.
We prijzen ons gelukkig met een hotel met sauna en met het feit dat we niet op laagjes hebben bezuinigd. Nog even en we laten een oud vrouwtje een muts en handschoenen breien.
Weinig paden
We zijn hier gekomen voor de natuur, en die is er: uitgestrekte bossen op ruige bergen, doorsneden door kloven waar rivieren zich door de kalksteen hebben gezaagd. Het probleem is dat er weinig wandelpaden liggen. Wat er is, is vaak een brede terreinwagentrack, en daar lopen we niet graag. De paden die er wel zijn beginnen en eindigen zelden op de plek waar wij staan.
De auto pakken kan natuurlijk. Alleen: de afstanden zijn klein en de tijd die ze kosten is dat niet. En er zijn hier veel minder verharde wegen dan we dachten. Onze Kia kan veel, maar een ruig bergpad lijkt me geen goed idee, ook al is de verzekering all risk en hebben we eerder bewezen dat je een auto met tiewraps bij elkaar kunt houden.
Een hond voor één dag
Wat wel kan, begint naast het hotel. De Trigradkloof is zo’n zeven kilometer lang, met wanden van drie- tot driehonderdvijftig meter die op het smalste punt nog geen honderd meter uit elkaar staan. Onderin verdwijnt de rivier in een gat in de rotswand, de grot met de naam Duivelskeel. Wat daar naar binnen gaat komt er niet meer uit: het water valt tweeënveertig meter de diepte in en komt een halve kilometer verderop weer boven, het hout dat het meesleept nooit. Volgens de overlevering is dit het gat waardoor Orfeus afdaalde om Eurydice op te halen. Naar binnen gaan we morgen misschien, nu is er net een bus met toeristen gearriveerd.
In de kloof komt een hond ons tegemoet, een Duitse brak, een driekleurige jachthond. Hij twijfelt even en besluit dan dat het gezelliger is om met ons mee te lopen. De rest van de wandeling, vijftien kilometer omhoog door de kloof en verder door een stil naaldbos, zijn we met z’n drieën. Korte pootjes, maar dat blijkt geen reden om langzaam te lopen. Blaffen doet hij niet, en dat is een enorme plus. Bij de lunch delen we eerlijk, want we zijn een team, en bij de biscuits blijkt hij net zo’n koekiemonster als ik. Vrienden voor het leven. Aan het eind van de wandeling gaan we ieder onze eigen weg. Geen drama, geen theater.
Een perfecte tijdelijke liefde.
Hout kloven en wolvendrollen
Trigrad is geen onaardig dorp, al is het ook niet mooi. Ik begin te vermoeden dat Bulgarije daar weinig van heeft: geen pleintjes, geen verfijnde huisjes. Mensen wonen hier gewoon, en ze maken zich versneld klaar voor de winter. De stapels hout moeten nog gekloofd worden en dat is duidelijk teamwerk. De open haarden staan nergens aan, en iedereen loopt in evenveel laagjes als wij. Zouden ze zelf ook verrast zijn door de kou?
Boven het dorp liggen graslanden waar koeien en schapen grazen. Bij de kuddes lopen grote honden mee, Karakachans, genoemd naar de rondtrekkende herders die ze fokten. Ze horen bij de kudde en niet bij de mens, en ze gaan een wolf aan, of een beer. Als ze met een kudde schapen de wei op komen waar wij lopen, komen ze blaffend op ons af.
Dat die bescherming nodig is, bewijzen de wolvendrollen op het pad. In de modder staan pootafdrukken die we proberen te scheiden: hond of wolf. Sporen zijn er genoeg, maar zelfs een ree laat zich niet zien of horen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan kun je hier een paar euro achterlaten. Daar houd ik de website mee in de lucht, en af en toe trakteer ik mezelf op een koffie.
Jeroen
Foto’s uit dit verhaal
Waar deze dag ligt
Reis door Bulgarije en Turkije, nu in Bulgarije. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, laat dan een paar euro achter voor de website en een koffie.
Jeroen