Terug over de Abano-pas naar Telavi

Volgens Kato is de herfst begonnen, dus het is tijd om te gaan. We krijgen een zak thee mee voor thuis, en het afscheid is warm; net op tijd maken we nog een foto, want de batterij van de camera was leeg. In de 4WD van de zoon, die ons voor tweehonderdvijftig lari naar Alvani brengt, rijden twee nichten mee; de veertienjarige, die twee dagen verlegen was, blijkt ineens Engels te spreken en houdt niet meer op.

De zoon ziet eruit als een Tsjetsjeense rebel, met baard en grote Ray-Ban, en vindt het vreselijk om de hellingen vol dode bomen te zien, gedood door de barre winters met meer dan drie meter sneeuw. Zijn nicht is diepgelovig: Georgië is voor haar het mooiste land ter wereld, door God gemaakt. Het zijn weer pittige uren naar de pas, door een smalle kloof waar de sneeuw tot half juli lag en overal nog restanten liggen vol aarde, bomen en stenen.

Elke juni moet de weg deels opnieuw worden aangelegd; de natuur is hier sterker dan de mens.

Hier begint de lente pas in juni en is de herfst nu al begonnen, en de weg is maximaal drie maanden per jaar toegankelijk, alleen te paard of met 4WD. De chauffeur vindt zichzelf de beste van de bergen en drijft een paar mindere collega’s bijna de afgrond in. Naarmate we afdalen wordt het warmer, en al snel zijn we terug in de “civilisatie”, waar koeien, paarden, auto’s en mensen aan de kant gaan. In Alvani brengt een andere, praatgrage man ons voor tien lari naar Telavi, zijn woorden begeleid door beide handen die van het stuur gaan. Zonder brokken komen we aan bij Nelly’s guesthouse, waar Nelly en haar man blij zijn ons weer te zien.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.