De Great Ocean Road en de Grampians naar Adelaide

Uit het reisverslag van de grote reis, deel Australië, februari–maart 2006. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik: de eerste etappe van de rondreis, met onze auto en reisgenoot Karel.

Na vier weken kantoorwerk in Melbourne, dat mijn hersenen zo’n beetje vloeibaar maakte, is het tijd om te gaan. Met Karel vertrekken we op 26 februari in de volgeladen auto richting Adelaide, 1.412 kilometer verderop, met onze eerste kangoeroes en koala’s, kamperen in de bush en de barbecue elke avond.

We beginnen op de Great Ocean Road, die zich honderden kilometers langs de azuurblauwe Zuidelijke Oceaan slingert. Het water heeft de kust grillig en woest vormgegeven: een zwaar geërodeerde kustlijn met eilanden, pilaren en loodrechte wanden van zeventig tot tachtig meter. Het landschap wisselt voortdurend, van dicht eucalyptus- en dennenbos naar dor grasland. Dit deel van Australië heeft een vulkanische oorsprong en de jongste geologische geschiedenis van het continent: waar de rest al miljoenen jaren stabiel is, barstte hier nog “maar” 19.000 jaar geleden voor het laatst een vulkaan uit, met overal lava-afzettingen en oude kraters.

Een afgebrand bos

In de Grampians, noordelijker, zien we de natuur in twee gedaanten. Het grootste deel van het gebied is verwoest door recente bushfires.

Het is bijna eng om in een volledig stil afgebrand bos te staan: er is geen enkel geluid, en als je praat, hoor je je eigen echo.

Toch is het ook mooi, want het is de natuur aan het werk: het vuur is pas twee weken uit en de varens komen al weer op. Waar het vuur niet kwam, is het geduldige werk van de winderosie te zien, met rotsen in kunstige vormen. Bizar om te bedenken dat deze toppen van hooguit duizend meter de resten zijn van een gebergte dat ooit zo hoog was als de Andes.

Het dierenleven is even gevarieerd als het landschap. Koala’s hangen stoned in de eucalyptus, kangoeroes zijn talrijk en allesbehalve schuw, en ’s avonds bezoeken possums standaard het kampement op zoek naar eten. Het meest indruk maken de vogels: overal, in grote getale, in alle kleuren en maten. Er zijn papegaaien die klinken als een geigerteller, en witte kaketoes met een geelgroene kuif die ’s ochtends en ’s avonds een geluid maken dat je eerder bij een troep dinosaurussen verwacht. Een vogelliefhebber komt hier ruimschoots aan zijn trekken.

Adelaide

Sinds 8 maart zitten we in Adelaide, in South Australia. Weer een ruim opgezette stad, maar minder overweldigend groot dan Melbourne, en niet een plek waar wij ons meteen thuis voelen. De mensen in Melbourne komen op ons wat vriendelijker en losser over; Adelaide voelt behoudender, en het straatbeeld doet ons eerder aan een Amerikaanse voorstad denken. Voor ons is het vooral een stad om even bij te komen en dan weer verder te gaan.

Reizen in Australië bevalt uitstekend, en het hoeft niet duur te zijn. Australië is sowieso goedkoper dan Nederland, en wie tankt en boodschappen doet in de grotere plaatsen bespaart flink, want in de dorpen is alles al snel twee keer zo duur. Hetzelfde geldt voor kamperen: een dure camping kost twintig euro, maar met voorzieningen kan het al voor twaalf, en op natuurcampings zelfs voor zes, inclusief sanitair en drinkwater. We koken op ons kooktoestel of, waar het mag, op de barbecue, want we zijn nu in gebieden met een totaal vuurverbod (fire ban).

We blijven voorlopig in Australië: er staan nog tien maanden op ons werkvisum, en die willen we goed gebruiken. Morgen beginnen we als druivenplukker, om daarna langzaam de ruim 3.000 kilometer naar Perth aan te vatten.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit Australië

Landschapstypen in Australië13 juli 2026Riffen en kust: Ningaloo, Shark Bay en het leven onder water13 juli 2026Klimaat en seizoenen in Australië13 juli 2026