Van Karijini naar de mijn van Tom Price

We hebben genoeg kloven gezien en verwachten niet dat het nog bijzonderder wordt, dus rijden we terug naar Tom Price, want we willen de mijn nog bezoeken. Vanaf Weano is het ruim zestig kilometer over rode gravelweg naar de hoofdweg, en omdat we zuinig op de auto zijn, duurt het een eeuwigheid; gravel rijden is vermoeiend, want de wegkwaliteit kan plots veranderen, meestal te zien aan een kleurverschil. We schrijven ons in het Visitor Center in voor de mijntour van morgen, negentien dollar per persoon. De volgende ochtend zijn we verreweg de jongste deelnemers.

De grootste mijn

Mount Tom Price is de grootste ijzerertsmijn van de Rio Tinto Group, met zes andere mijnen samen onderdeel van Hamersley Iron, met een eigen spoornet van 638 kilometer. De gemiddeld 2,4 kilometer lange ertstreinen bestaan uit 220 wagons van elk 105 ton, getrokken door twee diesellocomotieven; dagelijks vertrekken zes treinen naar Dampier, waar de erts wordt gemengd en in de grootste schepen ter wereld geladen, bestemd voor China en Japan. We rijden door de hekken langs de rooduitgeslagen installaties, en zien de haul-trucks van 200 ton naar de crushers rijden, die de stenen vermalen tot erts van tien tot zestien millimeter. Alles is gigantisch, al valt het aantal machines tegen en zien we geregeld een volle shovel op een lege truck wachten. Een haul-truck verbruikt twintig liter diesel per kilometer; het vullen van één trein duurt vier uur. Tom Price is door Rio Tinto voor het mijnpersoneel gebouwd, en zestig procent van de woningen is nog steeds van het bedrijf.

De 2,4 kilometer lange ertstreinen brengen het erts naar Dampier, voor de grootste schepen ter wereld richting China en Japan.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.