Home AfrikaMarokkoDe Tafilalt-oase: het grootste groene gat in de woestijn

De Tafilalt-oase: het grootste groene gat in de woestijn

by Jeroen Kleiberg
Published: Updated:
DelenWhatsAppE-mailFacebook

Om 7.30 uur gaat de wekker. Buiten is het stil en koud. De ochtend opent zich als een foto: de besneeuwde toppen van de Hoge Atlas boven een weids palmbos, daartussen verspreid de lemen huizen van Skoura. Ontbijt op het dakterras van de kasba — brood, pannenkoeken, vers geperste jus. Dan de auto in, de piste af, de weg op.

Door het dal naar de Ziz-vallei

Lege grind- en kiezelwoestijn met rechte weg in zuidoost-Marokko

De route voert ons over de N10 in oostelijke richting, door een droog en kaal landschap. In het noordwesten vormen de besneeuwde toppen een langzaam veranderend panorama. Tussen Boulmalne du Dadès en Tinghir neemt de bebouwing toe: lemen huizen, betonnen laagbouw, shopjes. En daartussen de kasba’s — sommige vervaald, sommige minder, allemaal de naamgevers van de Route des Kasbahs.

Na Tinghir rijden we verder naar het oosten. De bergen worden lager. De besneeuwde toppen hebben plaatsgemaakt voor een roodbruine kartelrand. We rijden door een uitgestrekte grind- en kiezelwoestijn — stil, monotoon, indrukwekkend leeg. Bij een politiepost langs de kant worden we staande gehouden. Een mengelmoes van Frans en Arabisch, namen van Nederlandse voetballers, uitbranders die overgaan in hartelijk gelach. We begrijpen er niets van. Het woord ‘fraction’ valt regelmatig. Plotseling mogen we doorrijden.

Voorbij Er Rachidia — de enige stad in de regio met verkeerslichten — liggen we opeens aan de rand van een gapende kloof. Het rode plateau splijt open. Beneden: een groene waas van miljoenen dadelpalmen. Dit is de Ziz-vallei.

De Tafilalt: grootste oase van Noord-Afrika

Voetpad door het palmbos van de Tafilalt langs een irrigatiekanaal

We nemen de afslag naar Zouala en dalen af naar de bodem van de kloof. Hier nemen we onze intrek in een traditioneel Berberhuis, voor 200 dirham per persoon inclusief ontbijt en diner. We zijn de enige gasten.

De Tafilalt-oase is met zo’n 150 vierkante kilometer de grootste oase van Noord-Afrika. Er staan meer dan 100.000 dadelpalmen. De rivieren Ziz en Gheris leveren het water dat landbouw in deze streek mogelijk maakt. De Tafilalt was eeuwenlang het belangrijkste Marokkaanse eindpunt van de karavaanroutes die vanuit sub-Sahara Afrika noordwaarts liepen, waaronder de beroemde Zoutroute naar Timboektoe. Tegenwoordig leven de mensen hier van kleinschalige landbouw, met dadels als voornaamste gewas.

De volgende ochtend verkennen we de oase te voet. Over smalle paadjes lopen we door het palmbos langs kleine akkers. Een ingenieus irrigatiesysteem — kanalen en gootjes van leem en steen — leidt het water van de Oued Ziz naar de individuele akkers. Met stenen en leem worden openingen afgesloten om de stroom te sturen. Het systeem is eeuwenoud en functioneert nog steeds.

Een familie is bezig met de olijvenoogst. Met stokken slaan ze op de takken, zodat de olijven op de grond vallen. De mannen begroeten ons. De vrouwen blijven op afstand. We drinken samen Berber whisky — zoete muntthee — en lopen dan verder.

Een vergelijking die je niet verwacht

Lemen ksar-ruine op de rand van de Ziz-kloof boven het palmbos

De oase Tafilalt doet denken aan Don Det in het zuiden van Laos. Dezelfde smalle paadjes door palmbossen, dezelfde kleine akkers, dezelfde rust. Alleen de rode rotswanden die boven het groen uitsteken en het ontbreken van waterbuffels bevestigen dat we ons in de Sahara bevinden, niet in Zuidoost-Azië.

Het leven in de vallei lijkt geen slecht leven. Er is water, de vallei biedt beschutting tegen de extreme hitte en stofstromen van het plateau daarboven, en er zijn dadels in overvloed. ’s Middags rijden we met de auto door de kloof naar het noorden. In Meski bezoeken we de bronnen van de Oued Ziz en de ruïnes van ksar Oulad Aïssa, een oude vesting op de klooirand. Ibissen, mussen en vinken bevolken de bomen en het riet.

Vanop de ruïne kijken we uit over het surrealistische landschap van de Tafilalt. Op de rand van de kloof staan de silhouetten van dromedarissen. Op de achtergrond de kale bergrug van de Atlas.

Gesprek bij het kampvuur

De eigenaar van ons guesthouse spreekt Engels, Frans, Arabisch en Berber. Hij noemt ons bijzondere toeristen. Reizigers eigenlijk, want we willen begrijpen waar we zijn en wie we tegenkomen. In die balans is het onbaatzuchtig gezellig.

Na het eten worden we uitgenodigd bij het kampvuur. Zaïd stelt de dromedaris-in-de-koelkast-vraag. Na drie stappen zit de dromedaris in de koelkast. Na vier stappen de olifant. Welk dier ontbreekt er op de bruiloft van de leeuw? De olifant — die zit in de koelkast.

De Tafilalt kampt de laatste jaren met structurele waterschaarste als gevolg van droogte en klimaatverandering. De Oued Ziz voert steeds minder water, wat druk zet op de traditionele landbouw en de irrigatiesystemen. Jonge mensen trekken weg naar de steden. De oase is nog steeds indrukwekkend, maar kwetsbaar.

Praktische informatie

Route van Skoura naar de Ziz-vallei: Via de N10 door Tinghir en Goulmima, dan N13 richting Er Rachidia. Totaal zo’n 290 kilometer. Reken op 4–5 uur inclusief stops.

Zouala: Klein dorp in de Ziz-vallei, bereikbaar via een zijweg van de N13. Traditionele Berberhuizen bieden overnachting inclusief maaltijden. Reken op zo’n 200 dirham per persoon all-in.

Gids in de oase: Kan via je accommodatie worden geregeld. Dat is handig, maar betekent ook bijna gegarandeerd een stop bij een tapijt- of sieradelenwinkel. Vriendelijk maar beslist ‘nee’ zeggen werkt. Reken voor een tour van 2–3 uur op 100–200 dirham.

Er Rachidia: De grootste stad in de regio, met bankautomaten, tankstations en supermarkten. Goed punt om bij te tanken voor de verdere route.

Seizoen: Januari en februari zijn de rustige periode — het hoogseizoen begint in maart. Minder toeristen en lagere prijzen, maar ook korte dagen en koude nachten (tot 0 graden of lager in de vallei).

Klimaatverandering en de Tafilalt: De oase is de afgelopen decennia merkbaar verdroogd. De Oued Ziz heeft in droge jaren nauwelijks nog water. Een bezoek aan de khettara-kanalen is mede daardoor een blik op een systeem dat steeds meer onder druk staat.

Plan je reis

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.

Laat een reactie achter ›

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.

DelenWhatsAppE-mailFacebook

Laat een bericht achter


Meer inspiratie