Door de woestijn: Zhongwei, de Gele Rivier en de duinen van Dunhuang

Uit het reisverslag van de grote reis over land, zomer 2005. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Van Hohhot nemen we de trein naar Zhongwei in Ningxia, een rit van twaalf uur, dit keer in de hard-sleeper. Het instappen is al een belevenis. In het station wordt de massa verdeeld over wachtkamers op treinnummer, en daarbinnen moet je in een rij staan die ook weer van het treinnummer afhangt. Die rijen worden streng gehandhaafd; het systeem is strak en efficiënt, en werkt beter dan de chaos die je zou verwachten. De hard-sleeper is niet zo hard als de naam doet vermoeden: bedden drie hoog gestapeld, een gezellige sfeer, en heet water uit de kraan voor thee en de eindeloze stroom instant noodles.

Waar het zand het water raakt

Zhongwei is een kleine stad, ook hier veel nieuwbouw, op de plek waar de zandduinen van de woestijn de Gele Rivier raken. Met een taxi rijden we het gebied in. Rond de stad lopen grote projecten om het zand te bedwingen: irrigatiekanalen, aanplant, matten van stro, en het lijkt te werken. Tussen de duinen liggen grote stukken Chinese Muur in de oorspronkelijke staat, dat wil zeggen als ruïne, en juist daardoor indrukwekkend, en we zijn er de enige toeristen. Waar de duinen het water raken hebben de Chinezen een vermaakoord ingericht, en het is bijzonder om te zien hoe het binnenlandse toerisme hier werkt: overal vlaggetjes, paraplu’s en rondleidingen.

Chinees toerisme is een genre op zich: de bezienswaardigheid krijgt een hek, een toegangsprijs, en een vaste choreografie van poserende groepen.

Van Zhongwei rijden we via Liuyuan met een gedeelde taxi door naar Dunhuang in Gansu, zeventien uur trein in de hardseat, de goedkoopste klasse zonder bedden. De contacten zijn grappig: wie Engels “spreekt” wil het meteen oefenen. Onderweg rijden we tussen de zandduinen door, met de eerste hoge bergen van de reis (5.500 meter) en regelmatig een stuk Chinese Muur in de verte.

Dunhuang

Dunhuang, 180.000 inwoners, ligt in een oase midden in de woestijn, aan de rand van het Turpanbekken en de Taklamakan, met de Gobi ten noorden. Aan de rand van de stad liggen duinen van tweehonderd meter hoog. Het is hier heet: 41 graden in de schaduw, en de thermometer in de zon loopt vast, die gaat maar tot vijftig.

Voor de duinen wordt acht euro entree gevraagd, en daarmee mag je er alleen zijn; voor de trap de duin op betaal je apart. Voor een trap. We weten ook wel dat je een heel groot hek nodig hebt om een woestijn af te sluiten, dus we pakken de fiets en vinden al snel het einde van het hek. Daar kunnen we gratis de duinen in, en zonder de massa. Ons principe: natuur is van iedereen en hoort dus gratis te zijn, en soms moet je daar wat moeite voor doen.

Morgen gaat de bus naar Golmud, en van daar willen we via Lanzhou en Chengdu richting Chongqing en de Drie-Kloven-Dam. Tibet slaan we over: te duur, en je reis wordt door de staat gereguleerd, en daar willen we niet aan meedoen.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit deze reis

China | Beeldverhaal Shanghai20 september 2024De grens over naar Vietnam: Sapa en de modderweg naar Hanoi28 september 2005Naar de grens met Vietnam14 september 2005

Plan je eigen reis door China

De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.

Naar de reisgids China ›Alle fietsartikelen ›