Vroeg in de ochtend rijden we in een uur naar Shapatou, bekend om het Shapatou Desert Experimental Research Station, waar onderzoek wordt gedaan naar het vastleggen van duinen met grassen om verdere verwoestijning te keren en zelfs terug te dringen. We rijden door een gebied vol irrigatiewerken en zandmuren. Het station ligt waar de gele duinen van de Tengger-woestijn de Huang He raken, en meteen is duidelijk waar de Gele Rivier haar naam aan dankt.
Strijd tegen het zand
Het zou China niet zijn als er van één hoge duin geen pretpark was gemaakt. Voor 65 RMB (€6,50) per persoon krijgen we toegang tot een honderd meter hoge duin aan de oever, met kamelen, sleeën en vlotten van opgeblazen varkenshuiden. Omdat we lol hebben tussen de recreërende Chinezen, en omdat een grote rivier door een zandwoestijn bijzonder is, blijven we overnachten; het hotel in het park kost 100 yuan (€10), afdingen lukt niet. Terwijl wij de hitte in de schaduw doorbrengen, krijgen de Chinese toeristen een rondleiding in een vrolijke, kleurrijke colonne; van individualisme is hier weinig te merken. Als twee blonde mensen vallen we op, en vooral het schrijven in ons dagboek trekt de aandacht: ons handschrift is voor hen onbevattelijk, wat wederzijds is.
De duin boven de rivier
Als het afkoelt beklimmen we de duin waar we de hele dag tegenaan keken; het zand is zacht als poedersuiker. Spectaculairder dan het pretpark is het uitzicht van boven.
De brede Gele Rivier meandert door een zee van zand, met op de duintoppen de spoorlijn die oost en west verbindt.
Brede stroken stro- en grasmatten moeten voorkomen dat het zand vat krijgt op het spoor, en op het eerste gezicht lijkt dat te lukken. In hun strijd tegen het oprukkende zand zijn de Chinezen voorlopig aan de winnende hand.