Naar de grens met Vietnam

Vandaag gaan we naar een nieuw land. Na zeven weken zijn we China wel zat; Kunming mag “stad van de eeuwige lente” heten, wij vinden het er vooral stinken, en we zijn er chagrijnig van, met zware benen en zere kelen. We doen ons dus tegoed aan het ontbijtbuffet, waar het cultuurverschil zichtbaar is: de westerlingen stapelen brood, eieren en fruit op, de Chinezen kiezen mie, en nog eens mie.

Laatste boodschappen

Voor vertrek hebben we nog wat te doen. Dollars halen lukt alleen via een omweg langs de Bank of China, in nieuwe biljetten van lage waarde, want oude series worden slecht geaccepteerd. Een cd met Chinese muziek vinden we makkelijk, omdat we de naam van de zanger eerder in Chinese karakters hebben laten opschrijven; de “special edition” kost 16 RMB, goedkoper dan een lege cd thuis. Een kettingslot om onze rugzakken vast te leggen lukt pas als we in een werkplaats tien RMB voor een stuk ketting bieden.

China telt nu zo’n tweehonderd miljoen voertuigen, en de overheid voorspelt een veelvoud; de drukte en de vervuiling zijn nu al verstikkend.

Met de sleeper bus naar Hekou

Naar de grens rijdt een sleeper bus, met drie tweehoge bedden naast elkaar; wij delen een smal tweepersoonsbed, en je moet er niet aan denken het met een vreemde te delen. We krijgen contact met een Engels-Chinees stel, Phil en Yan, en met Jennifer uit Nieuw-Zeeland. Phil krijgt onderweg een acute voedselvergiftiging, uitgerekend van een zeldzame westerse maaltijd bij de Pizza Hut, maar onze Norit werkt zo snel dat de reis door kan en we besluiten samen naar Sapa te reizen. Slapen lukt amper in de slingerende, toeterende bus, en om zeven uur ’s ochtends komen we in de stromende regen aan in Hekou, aan de grens met Vietnam.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.