De bus uit Yazd rijdt bijna vijf uur over een vierbaansweg door een lege woestijn, tussen vrachtwagens die zwart roet uitblazen. Soms staat er een lemen karavanserai langs de weg. Op het busstation van Esfahan wacht Akhbar ons op, die we net als Mehri via Homestay.com hebben gevonden. Zijn familie bewoont de etages van een groot huis ten zuiden van de rivier, en één etage is voor de gasten, voor Akhbar en voor Sahar, zijn verloofde en nicht. Het is het mooiste huis van de reis. Ook deze homestay is pas drie maanden open: sinds de meeste sancties begin 2016 zijn opgeheven, komen er veel meer buitenlanders, en wie ruimte heeft, verhuurt die. Wij zijn de vijfde gasten.
Uiteindelijk blijven we vijf nachten. We wilden nog naar Kashan, halverwege Teheran, maar daar is alles vol door het rozenfestival, wanneer de rozenblaadjes uit de dorpen eromheen tot rozenwater worden gestookt.
Een rivier met water
We hebben geluk. De Zayandeh Rud, de rivier die Esfahan in tweeën deelt, is meestal een droge bedding: stroomopwaarts gaat het water naar akkers, fabrieken en de waterleiding. Een paar weken in het voorjaar laten ze het door, en dan trekt heel Esfahan naar de kades. De groene oevers zitten van ’s ochtends tot ’s avonds vol mensen, en de oude boogbruggen van ruim vierhonderd jaar oud zijn de favoriete plek om te zitten, te zingen en te poseren.
Op de bruggen van Esfahan worden selfierecords gebroken.
Wie geen groep heeft en er westers uitziet, wordt er om de paar meter aangesproken. Uit welk land, hoe bevalt Iran, mag er een foto bij. Op onze eerste avond, toevallig ons veertienjarig jubileum, huren we een waterfiets tussen trappende meisjes in het zwart en zien we de lampen van de Allahverdi Khanbrug aangaan. In de nissen onder de bogen zitten stelletjes en vriendengroepjes. Het diner ervoor, in het restaurant dat Akhbar ons aanraadde, was het slechtste van de reis: een paleis van binnen, toergroepen aan elke tafel en een bediening die om fooi vraagt. Akhbar dacht, net als Behnam in Shiraz, dat buitenlanders dat willen.
Parken, pleinen en de bazaar
Esfahan is een stad om te struinen. In elk park staan schone toiletgebouwtjes, met zeep en zonder papier, en op de bankjes en in het gras liggen mannen, vrouwen, gezinnen en clubjes oude mannen. Hangen in het park is hier een volwaardige bezigheid. Het paviljoen in het Hasht Behesht-park heeft houten zuilen zoals in Buchara. Dat is geen toeval: Buchara was eeuwenlang een Perzische stad, en de polo die we hier eten, heet daar plov.
Het Meydan-e Imam, ruim een halve kilometer lang, is een van de grootste pleinen ter wereld. Aan de zuidkant staat de Imam-moskee. Zijn poort kijkt recht het plein op, maar de gebedszaal erachter draait mee naar Mekka. Aan de oostkant staat de kleinere moskee die voor de vrouwen van het hof bedoeld was, aan de westkant het paleis, en aan de noordkant begint de bazaar. Die loopt bijna twee kilometer overdekt door naar de Jamemoskee, met gangen voor koper, specerijen, stoffen en goud. De handelaars, de bazari, waren eeuwenlang de geldschieters van de geestelijkheid; hun stakingen in 1978 gaven de revolutie vaart. Ook wij verdwalen er een middag. De koepels en zuilengalerijen bewaren we voor onze laatste dag, als we met de camera alle hoogtepunten afgaan, met tussendoor saffraanijs en faloodeh, ijs van dunne noedels met limoen. Een jaar later fiets ik terug en dwaal ik opnieuw door de bazaar.
Te gast bij de familie
In Jolfa, de Armeense wijk, zijn de muren en plafonds van de kathedraal van boven tot onder beschilderd. Volgens Akhbar is hier bij de christenen wijn te krijgen; wij vinden hem niet. Op een terras horen we een Duitse reisgroep ruziën over een paar cent die ze per persoon te veel zouden betalen, en we schamen ons een beetje. Thuis heeft Akhbars moeder intussen haar beste gerechten gekookt, en we eten met de hele familie aan tafel. Zijn vader is gepensioneerd verpleger, zijn moeder lerares, zijn zusje van zestien spreekt Engels, en Sahar geeft zwemles aan vrouwen en kinderen.
Op een vrije dag nemen Akhbar en Sahar ons mee naar Sofeh Park aan de zuidrand van de stad, waar een kabelbaan de berg op gaat. Met ons stappen klassen schoolmeisjes in gekleurde uniformen in, die gillen als ze ons zien. Boven ligt Esfahan aan je voeten, met groene stroken langs de rivier en aan de westkant kleine akkers waar met de hand wordt gewerkt. Daarna gaan we naar de Bagh-e Golha aan de overkant van de rivier, waar de rozen naar rozenwater ruiken. De tuin staat bekend als de plek waar meer mag dan elders, en ook onze gastheer en zijn verloofde lopen er hand in hand.
Over de verkiezingen van 19 mei is iedereen het eens: Rouhani moet winnen, want anders komen de radicalen terug. Dat de regering niet te vertrouwen is, zegt bijna iedereen hardop. Op straat is de zwarte chador hier in de minderheid. Sjaals zijn kleurig en zitten los, en hier en daar verraadt een pleister op een neus een recente operatie. De dagen in Esfahan staan uitgebreid in de afleveringen vanaf Waterfietsen op het jubileum.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Praktische informatie
Reisadvies. Het Nederlandse reisadvies voor Iran is rood: reis er niet heen. Lees vóór elke reis het actuele reisadvies van Nederland Wereldwijd.
Vervoer. De bus van Yazd naar Esfahan doet er bijna vijf uur over. Esfahan heeft een metrolijn langs de as van noord naar zuid; voor Sofeh Park stap je uit bij het zuidelijke eindpunt, Defa’-e Moqaddas (Sofeh). Een kabelbaan brengt je de berg op: in 2017 kost dat 250.000 rial per persoon.
Overnachten. Onze homestay bij de familie van Akhbar, ten zuiden van de rivier, kost in 2017 €55 per nacht voor twee personen.
Bezienswaardigheden. Het Meydan-e Imam (ook Naqsh-e Jahan) is sinds 1979 UNESCO-werelderfgoed. De Zayandeh Rud staat het grootste deel van het jaar droog; water stroomt er alleen als het stroomopwaarts wordt vrijgegeven, meestal enkele weken in het voorjaar. Voor de Bagh-e Golha betalen we in 2017 200.000 rial entree.
Eten. Saffraanijs (bastani sonnati), wortelsap met een bol ijs (havij bastani) en faloodeh koop je overal; voor de bekende zaken staan ’s avonds rijen.
Shahrzad. Het restaurant aan de noordkant van de rivier, bij de Allahverdi Khanbrug, is mooi, maar duur en vol toergroepen: in 2017 beginnen de hoofdgerechten bij 700.000 rial.
Plan je reis
- Overnachten in Iran: vergelijk accommodaties ›
- Activiteiten en excursies in en rond Esfahan, Iran: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar dit verhaal ligt
Bekijk de volledige kaart van Iran ›
Meer uit deze reis
Alle verhalen uit Iran ›
Isfahan | Beeldverhaal: de stad na zonsondergang22 juli 2026
Iran | Beeldverhaal: verticale dorpen in Koerdistan31 mei 2018
Afscheid van Iran, aan de grens30 mei 2018Plan je eigen reis door Iran
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen