De ochtend brengt me door een oud lemen dorp, en daar word ik opgevangen door een enthousiaste jonge gast op een glimmende Kabir, trots in zijn Versace-shirt. Hij staat erop me de bijzonderheden van zijn dorp te laten zien: de vervallen bouwwerken en de koepels waaronder water staat, en een oude waterbron die me oprecht verbaast. Ondanks de dorheid van de omgeving zit hier water vlak onder de oppervlakte. Ik dwaal door de smalle steegjes tussen de lemen huizen met hun koepeldaken, en maak onderweg portretten; een oude man met een grijze muts, gezeten op een stenen bankje, laat zich rustig fotograferen. Een paar zwaar ingepakte vrouwen schuiven vluchtig voorbij. In deze streek zie ik ze zelden, en als ik ze zie, dan zo: gehuld, en snel weer weg.
Op de bus in Kashmar
Als ik weer op de weg zit, merk ik dat het drukker is geworden, en het is nog tweehonderdvijftig kilometer naar Mashhad. Het wordt me te krap. Ik wil daar mijn visum ophalen en genoeg tijd hebben om de stad te zien, ik heb het vermoeden dat het mooiste van deze route achter me ligt, en ik heb geen zin om me over een steeds drukkere weg naar de stad te vechten. In Kashmar rijd ik langs het busstation, en ik bedenk dat dat zo gek nog niet is.
Het fietsen om het fietsen was voor mij eerst een principe, maar dat heb ik losgelaten; ik vind het zonde om mijn tijd te verspillen op drukke wegen, en dus stap ik voor die laatste tweehonderdvijftig kilometer zonder een seconde spijt op de bus.
Reizen per bus is in Iran heerlijk eenvoudig. Je loopt naar een van de loketten, en binnen de kortste keren heb je een kaartje naar je bestemming. Voor de fiets hoef je niet bij te betalen; die gaat gewoon in het ruim. Op het station is genoeg te koop om te eten en te drinken, en zo laat ik me comfortabel naar Mashhad rijden.
Aankomst in Mashhad
Voor een slaapplek zit ik goed. Tijdens mijn vorige reis door Iran logeerde ik in Shiraz bij een jonge gastheer, en sindsdien houden we via Instagram contact. Hij had graag gehad dat ik opnieuw naar Shiraz kwam, maar dat zit er deze keer niet in. In plaats daarvan brengt hij me in contact met een goede vriendin van hem in Mashhad, en zo kom ik terecht bij haar, haar man en hun twee kinderen. Ze wonen in een appartement in het noordwesten van de stad, vlak bij de drukke Khayyam Boulevard. Mashhad is groot en druk, maar het voelt meteen prettig.
Er staat nog van alles op mijn lijstje. Mijn telefoon heeft een gebarsten scherm, dat ik hier wil laten maken, en boven alles moet ik naar het Turkmeense consulaat voor mijn transitvisum. Maar dat is voor morgen. Voor nu ben ik vooral blij dat ik de woestijn achter me heb en een paar dagen op adem kan komen in deze bijzondere stad.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering34. Van bocht naar bocht
Volgende aflevering ›36. Het visum, de radio en het heiligdom van MashhadSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.