Rabiësbooster in het ziekenhuis van Sédhiou

De twaalf kilometer terug naar Sédhiou zijn voor de vaccinatie: een rabiësbooster na de kattenbeet van gisteren. Het ziekenhuis ziet er van buiten verrassend degelijk uit voor een regionale stad.

Het ziekenhuis van Sédhiou

Het proces verloopt opvallend eenvoudig. Bij de receptie leggen we uit waarvoor we komen en vrijwel direct neemt de beveiliging ons mee naar de spoedeisende hulp: geen tien loketten, geen stapel formulieren. Een Engelssprekende arts hoort ons verhaal aan en schrijft een recept voor het vaccin. Daarmee gaan we naar de apotheek aan de overkant: 11.000 CFA, zo’n 17 euro, voorzien van een stempel. Terug naar de receptie: 15.000 CFA, zo’n 23 euro, voor het consult en nog een stempel. Daarna opnieuw naar de spoedeisende hulp, vijf minuten wachten en de verpleegkundige zet het vaccin. Ze had om mijn telefoonnummer gevraagd; ik had aangenomen dat het sociale interesse was.

Even later ontvang ik via WhatsApp een foto van mijn vaccinatiekaart en uitleg over de booster die over een paar dagen nodig is.

Ik was te snel met mijn oordeel.

Rabiës en wisselgeld

Rabiës is in de Casamance endemisch en vrijwel altijd dodelijk zodra de verschijnselen optreden; een beet of krab vraagt directe wondverzorging en zo snel mogelijk starten met vaccinaties. Omdat ik eerder al gevaccineerd ben, volstaat een boosterreeks: de volgende prik moet over een paar dagen, in Kolda hopelijk.

Ook geld is nodig. De pinautomaat is leeg, maar de beveiliger bij de automaat neemt me mee naar een wisselkantoor. Euro’s omwisselen voor CFA kost vijf procent commissie. Dat is de derde manier deze reis waarop we aan contant geld komen, na de man met de plastic tas in Abené en de buren van het pizzarestaurant in Ziguinchor.

Nieuwjaarsdag Senegalees

Terug bij de lodge is het nog drukker dan gisteren; nieuwjaarsdag is hier kennelijk een zwembaddag. Ons terras wordt zonder vragen als kleedruimte gebruikt. Er is geen andere, en het idee dat dit stukje bij onze bungalow hoort leeft hier niet. Zodra de avond valt vertrekt het hele gezelschap tegelijk, alsof er een bel is gegaan. Wij blijven als enige gasten achter voor het diner.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig