Naar Flora River: het einde van de Kimberley

Bij Timber Creek, dat niet meer is dan een roadhouse, tanken we voor $1,61. Een stuk rijden we langs de Victoria River, met spectaculaire rode kliffen die het beeld van een Duits rivierdal geven. Vlak daarna verandert het landschap abrupt: de kenmerkende rotsformaties stoppen, en het land wordt volkomen vlak, alsof we over floodplains rijden. Dit moet de geologische grens van de Kimberley zijn. De laatste zesenveertig kilometer gaan over een gravelroad die zo goed is dat we er met zeventig overheen rijden.

Compleet alleen

Na een dagrit van tweehonderdtweeënzestig kilometer komen we aan op een volledig verlaten kampeerplek, met zelfs warme douches op zonne-energie. Een korte wandeling brengt ons bij tropische poelen met watervallen; het water ziet er uitnodigend uit, maar ook hier zijn het de salties die roet in het eten gooien: de zoutwaterkrokodillen, die anders dan de schuwe zoetwatervariant groot, agressief en levensgevaarlijk voor mensen zijn. Vanaf een veilige plek zien we geen krokodillen en geen schildpadden, wel een enorme boom vol vleermuizen van twintig tot dertig centimeter, die zichzelf met hun vleugels koelte toewapperen.

Floor vindt het hier eigenlijk maar niets, compleet in the middle of nowhere zonder andere mensen: wat als er iets met de auto gebeurt? Ik vind het juist mooi. In een straal van vijftig kilometer is waarschijnlijk niemand; hoe vaak ben je echt volstrekt alleen, met alleen de geluiden van de dieren?

In een straal van vijftig kilometer is waarschijnlijk niemand; hoe vaak ben je echt volstrekt alleen?