De lange rit naar Banka Banka Station

Voor het laatst vertrekken we van de camping in Alice. Na de boodschappen en een goedkope tankbeurt voor $1,27 zetten we de cruise control op onze vaste negentig en rijden zeshonderd kilometer noordwaarts, onze op één na langste dag. De Devils Marbles slaan we bewust over, want die kunnen nu alleen tegenvallen en we willen zo snel mogelijk terug naar het tropische noorden.

Bush tucker en wilde paarden

Het landschap is te saai om voor te stoppen, maar onderweg zien we mooie dingen. Een goanna steekt de weg over, en een tegemoetkomende auto met een Aboriginal-gezin keert om en zet de achtervolging te voet in: bush tucker, traditioneel voedsel dat hier nog van het land komt. Even later horen we een enorm kabaal dat we niet kunnen plaatsen, tot een auto vol Aboriginals ons passeert die zonder banden, op de kale velgen, over het asfalt dendert. Bij de Aboriginals verbazen we ons inmiddels nergens meer over. Verderop galopperen wilde paarden vlak langs de weg. Het blijft bijzonder dat Australië zo groot en leeg is dat er hele populaties verwilderde paarden, kamelen en ezels rondlopen.

Een Aboriginal-gezin keert de auto en zet de achtervolging op een goanna te voet in: bush tucker.

Rond vier uur komen we aan op Banka Banka Station, een werkend veestation dat met vijftigduizend runderen groter is dan heel Nederland. De afstanden zijn zo enorm dat het vee niet te paard maar met vliegtuig, helikopter en motor bijeen wordt gedreven, het zogeheten mustering. Op het terrein staat een kamp van het Leger des Heils met veertig kinderen van omliggende stations; die groeien zo afgelegen op, met schoolles via de radio, dat een kamp als dit vaak hun enige kans is om met leeftijdgenoten te spelen. Voor ons is het een mooie plek om te overnachten, met als enige nadeel dat de grond zo hard is dat er geen haring in wil; we slapen buiten, onder een muskietennet.