Terug naar Alice, en de mulga tegemoet

Op de rit naar Stuarts Well stond de fire danger op extreem door een hete droge wind, iets wat we nog niet zo hadden gezien. Vandaag is het anders: de lucht is weer blauw voor de laatste honderddertig kilometer naar Alice. De hele lus voor Uluru heeft ons 1.162 kilometer en vijfennegentig liter benzine gekost, en het was het waard. In Alice krijgen we wonderbaarlijk genoeg voor de vierde keer dezelfde schaduwplek, en misten de auto weer eens uit. Wat ons opvalt is dat Australiërs vrijwel alles op krediet betalen; vraag je om af te rekenen “from savings”, dan kijken ze je aan alsof je gek bent. Veel mensen hebben grote schulden, maar niemand ziet dat als een probleem: het wordt wel terugbetaald, of er komt een tweede of derde hypotheek. Hoe lang gaat dat goed?

Klaar voor het noorden

We blijven nog één dag in Alice voor we weer noordwaarts gaan. Floor bezoekt de begraafplaats, een kale, stoffige plek waar de graven kriskras staan en je de auto ertussen parkeert; begraven gaat hier zichtbaar met minder respect voor de doden dan thuis. In de botanische tuin leren we dat niet de eucalyptus, maar de acacia de meest voorkomende plant van Australië is. Die zogenoemde mulga-woodlands lopen honderden kilometers door zonder enige variatie, en het zijn precies de stukken die we het saaist vinden: het traject tussen Port Hedland en Broome hoorde erbij, en ook de elfhonderd kilometer die nu voor ons ligt, tussen Alice en Katherine. Daar kijken we niet naar uit.

Vraag je in Australië om “from savings” af te rekenen, dan kijken ze je aan alsof je gek bent.