Door de stortregen naar de waterval van The Beach

Bij het visitor center komt ranger Tommy de Bushman ons achterna: geen toerist loopt hier zonder gids. Hij is zichtbaar onder de indruk van onze lange kleren, goede schoenen, dubbele sokken tegen de bloedzuigers en een kompas, en laat ons gaan. De jungle is groen, vochtig en geurig, met teak en rotan, bomen van veertig meter hoog en stammen van meters doorsnee. Al snel blijkt waar de naam regenwoud vandaan komt: binnen een halfuur regent het harder dan een douche, de paden worden modderstromen, en het smalste pad veroorzaakt al forse erosie zodra er geen begroeiing is om de grond vast te houden.

Een brandende sigaret tegen een bloedzuiger, en hij laat vanzelf los.

Bloedzuigers en olifantenpaden

We zitten onder de bloedzuigers, die je er met een brandende sigaret het makkelijkst afkrijgt; gevaarlijk zijn ze niet, hinderlijk wel. We passeren een rustplaats van wilde olifanten, met platgetrapte begroeiing en veel mest: veel paden in het park zijn door olifanten gemaakt, en ze mijden een pad zodra mensen het gebruiken. Na zes uur komen we doorweekt aan bij de Namtok Heo Suwat, de waterval uit de film The Beach, alleen is die afgeladen met toeristen die er met de auto naartoe zijn gereden. Op de parkeerplaats staat Tommy ons op te wachten met “you’ve made it”. De volgende dagen drogen we alles, inclusief de aan elkaar geplakte bankbiljetten, en bestuderen we de apen die als donkere schimmen hoog in het bamboe tegen de oranje lucht zitten, terwijl de grote leider een aanvallende beweging maakt zodra ik te dichtbij kom.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.