Uit het reisverslag van de grote reis, januari 2007. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik: bijna twee jaar onderweg, de terugkeer nadert.
Het plan was Cambodja, maar het loopt anders. In Bangkok, voor ons doen zeer efficiënt, regelen we geld en visum, en laten we die stinkstad achter ons richting de Cambodjaanse grens. Daar wordt meteen duidelijk dat de grensstreek geen prettige plek is om te blijven; we willen er zo snel mogelijk weg, en horen over een eilandje voor de kust, Ko Sdech, om aan Cambodja te wennen.
Ko Sdech is fantastisch, want er is niets te doen. Een dorp waar winkeltje A inkoopt bij B en C bij allebei, anders valt niet te verklaren hoe duizend inwoners 250 shopjes ophouden. Betalen kan in drie valuta, Riel, dollar en baht, en je wisselgeld krijg je in alle drie terug, dus afrekenen wordt wiskunde. We hebben het naar ons zin, tot Floor ziek wordt. Eerst lijkt het niets, diarree komt vaker voor, maar als haar temperatuur in twee uur boven de veertig stijgt, maken we ons ernstig zorgen.
Het “ziekenhuis” op het eiland is een houten keet kleiner dan onze bungalow, en de dokter en wij delen geen woord, tot we het met handen, voeten en haperig Frans toch eens worden.
Zonder pardon gaat er een infuus in en volgen antibiotica, met meteen effect: de koorts zakt. Malaria is het niet, misschien tyfus, misschien niet. Met het infuus aan een scooter en Floor erachterop rijden we terug naar de bungalow, waar we een noodhospitaaltje inrichten met het infuus aan de gordijnrail.
Naar Thailand voor zekerheid
Als je niet weet wat er speelt en het ernstig lijkt, neem je geen risico. We zitten dichter bij Thailand dan bij Phnom Penh, en voor zorg moet je in Thailand zijn. Zodra Floor stabiel is, voeren we haar Norit en nemen we de boot terug naar Trat. De taxi die het guesthouse regelt blijkt een ambulance, die ons met loeiende sirene naar het privéziekenhuis brengt: binnen vijf minuten drie dokters, vijf zusters en een infuus. Voorlopige diagnose: salmonella, met uitdroging als grote gevaar. Floor krijgt een eigen kamer met koelkast, magnetron, balkon en tachtig Thaise tv-kanalen, en er zijn meer zusters dan patiënten, dus aan verzorging geen gebrek, al is er van nachtrust geen sprake. Na twee nachten wordt ze hersteld verklaard, en de verzekering vindt een privéziekenhuis in Thailand geen probleem.
Jammer dat Cambodja anders liep, maar een plan heb je vooral om ervan af te kunnen wijken. Na de schrik hebben we vooral rust nodig, en die zoeken we op een stil eiland verderop, Koh Kut, waar de dagen door elkaar gaan lopen. Dat is een verhaal apart.
Praktische informatie
Route en tijd. Bangkok – grens Cambodja – Ko Sdech (Cambodja) – terug naar Trat (Thailand), 14 tot 26 januari 2007.
Gezondheid. Salmonella of tyfus geeft snel hoge koorts en gevaarlijke uitdroging; wacht niet af. Voor serieuze zorg in de regio is Thailand het adres, met goede, betaalbare privéziekenhuizen. Zorg voor een reisverzekering die ziekenhuisopname dekt.
Grensstreek Cambodja. De grensstreek bij Koh Kong was destijds geen prettige plek om te blijven; wij trokken snel door. Betalen kan er in Riel, dollar en baht door elkaar. Voor de actuele situatie aan de grens met Cambodja geldt: controleer het reisadvies vlak voor vertrek.
Plan je reis
- Overnachten in Thailand: vergelijk accommodaties ›
- Trein- en bustickets in Thailand: bekijk routes op 12Go ›
- Activiteiten en excursies in en rond Trat: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Waar dit verhaal ligt
Bekijk de volledige kaart van Thailand ›
Meer uit deze reis
Alle verhalen uit Thailand ›
De reis komt ten einde: Bangkok en terug naar Nederland20 maart 2007
Terug in Nederland: koud, stil en meteen weer in het systeem12 maart 2007
Vijf weken Koh Kut: het eiland waar de dagen door elkaar lopen28 januari 2007Plan je eigen reis door Thailand
De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.