De herkansing: een ziekenhuis in Cambodja en een eiland in Thailand

Uit het reisverslag van de grote reis, januari–februari 2007. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik: bijna twee jaar onderweg, de terugkeer nadert.

Het plan was Cambodja, maar het loopt anders. In Bangkok, voor ons doen zeer efficiënt, regelen we geld en visum, en laten we die stinkstad achter ons richting de Cambodjaanse grens. Daar wordt meteen duidelijk dat de grensstreek geen prettige plek is om te blijven; we willen er zo snel mogelijk weg, en horen over een eilandje voor de kust, Ko Sdech, om aan Cambodja te wennen.

Ko Sdech is fantastisch, want er is niets te doen. Een dorp waar winkeltje A inkoopt bij B en C bij allebei, anders valt niet te verklaren hoe duizend inwoners 250 shopjes ophouden. Betalen kan in drie valuta, Riel, dollar en baht, en je wisselgeld krijg je in alle drie terug, dus afrekenen wordt wiskunde. We hebben het naar ons zin, tot Floor ziek wordt. Eerst lijkt het niets, diarree komt vaker voor, maar als haar temperatuur in twee uur boven de veertig stijgt, maken we ons ernstig zorgen.

Het “ziekenhuis” op het eiland is een houten keet kleiner dan onze bungalow, en de dokter en wij delen geen woord, tot we het met handen, voeten en haperig Frans toch eens worden.

Zonder pardon gaat er een infuus in en volgen antibiotica, met meteen effect: de koorts zakt. Malaria is het niet, misschien tyfus, misschien niet. Met het infuus aan een scooter en Floor erachterop rijden we terug naar de bungalow, waar we een noodhospitaaltje inrichten met het infuus aan de gordijnrail.

Naar Thailand voor zekerheid

Als je niet weet wat er speelt en het ernstig lijkt, neem je geen risico. We zitten dichter bij Thailand dan bij Phnom Penh, en voor zorg moet je in Thailand zijn. Zodra Floor stabiel is, voeren we haar Norit en nemen we de boot terug naar Trat. De taxi die het guesthouse regelt blijkt een ambulance, die ons met loeiende sirene naar het privéziekenhuis brengt: binnen vijf minuten drie dokters, vijf zusters en een infuus. Voorlopige diagnose: salmonella, met uitdroging als grote gevaar. Floor krijgt een eigen kamer met koelkast, magnetron, balkon en tachtig Thaise tv-kanalen, en er zijn meer zusters dan patiënten, dus aan verzorging geen gebrek, al is er van nachtrust geen sprake. Na twee nachten wordt ze hersteld verklaard, en de verzekering vindt een privéziekenhuis in Thailand geen probleem.

Koh Kood: eindelijk het eiland

Na de schrik hebben we vooral rust nodig. We horen over Koh Kood, dat het dichtst in de buurt komt van het perfecte tropische eiland, voor ons dan. Er is niets te doen: een boek in de hangmat voor de bungalow, uitzicht op zee achter de palmen, zonnen en frisbeeën op wit strand, snorkelen en kanoën in turquoise water, en mijn nieuwe hobby, speervissen. En het regent niet eens. Na twee jaar reizen hebben we ons tropische paradijsje eindelijk gevonden.

De geplande paar dagen worden een week, dan twee, dan drie. We komen tot de conclusie dat we eigenlijk uitgereisd zijn: altijd onderweg zijn en steeds nieuwe indrukken verwerken gaat je niet in de koude kleren zitten, en dit is de eerste keer dat we echt rust hebben. We hebben geen zin meer om nog iets anders te doen, dus waarom niet gewoon genieten van een lange, luie vakantie voor we naar huis gaan. Jammer dat Cambodja anders liep, maar een plan heb je vooral om ervan af te kunnen wijken. Voor de Thaise visumverlenging moeten we nog één keer twintig minuten Cambodja in en weer terug naar Trat. Ons leven is op dit moment helemaal niet slecht.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit Thailand

Over Land naar Singapore20 juni 2026De reis komt ten einde: Bangkok en terug naar Nederland20 maart 2007Een strandvakantie zonder strand: Bangkok, Ko Tao en Ko Phangan6 december 2005