Voor oud en nieuw keren we terug naar Kuala Lumpur, waar we bekenden zijn geworden: bij het hotel en het restaurant ernaast worden handen geschud en wordt Floor begroet met “hello sister”. Op oudejaarsavond gaan we met een groepje naar het park bij de Petronas Towers, waar het zou gebeuren. Het park is afgezet met hekken, maar daar trekt niemand zich iets van aan, de agenten niet en de menigte niet; over fonteinen en plantsoenen bereiken we een plek op een heuvel, tussen de gezinnen.
Een menigte van jonge mannen
De menigte bestaat overwegend uit jonge mannen; meisjes zijn er nauwelijks. Als Floor alleen naar het toilet loopt, moet ze langs groepen die haar lastigvallen, en geschrokken komt ze terug; zolang ik meeloop, gebeurt er niets. Onze medereizigers Anne en Rinske hebben hetzelfde verhaal. Het is een onprettige kant van deze avond die je als man makkelijk mist. Om middernacht barst het vuurwerk los, niet tussen de torens maar erachter, en door de rookontwikkeling is er na een minuut niets meer te zien.
Zolang ik meeloop heeft Floor nergens last van, maar alleen durft ze hier ’s avonds niet over straat.
Een rustige nieuwjaarsdag
Daarna feesten we door in een Chinese club, 35 ringgit met een drankje, tot drie uur. Op nieuwjaarsdag, hier verder een gewone dag, gaan we weer naar Marc, die een eenzame jaarwisseling had. De verpleger heeft hutspot met gehakt gemaakt, een Hollandse pot in de tropische warmte van Kuala Lumpur, en terwijl een hevige onweersbui losbarst en de eekhoorntjes op het gras elkaar achtervolgen, is dat precies goed.