We blijven niet langer in Muong Te dan nodig en rijden ’s ochtends terug naar Lai Chau. Het eerste stuk regent het, en het humeur van de chauffeur zakt naar een nieuw dieptepunt. Hij heeft reden om ons niet te mogen: we weigeren het hotel waar hij ons wil hebben, want dat hoort bij dezelfde keten als Paso en levert hem commissie op. We kiezen een ander, waar de kamer opnieuw 100.000 dong (ca. €5) kost en we hem moeten delen met een leger mieren, dat we met chemische middelen te lijf gaan.
Naast onze kamer nemen politieagenten met koffertjes hun intrek, en volgens Yan is dat geen toeval in dit gebied.
Een restaurant zoeken in het donker
Eten is opnieuw een opgave. De huiskamers die op een restaurant lijken, hebben geen voorraad voor vijf hongerige reizigers, dus lopen we noodgedwongen naar het hotel van de keten die we net hebben afgewezen, waar we onze chauffeur tegenkomen die zijn grijns niet kan onderdrukken. Het personeel is er in elk geval vriendelijker dan in Paso. Floor gaat na het eten met diarree naar bed; de rest van ons zoekt een pooltafel verderop in de straat, de beroerdste ooit, waar alle ballen door onzichtbare krachten naar de achterste pocket rollen, terwijl grote kakkerlakken op onze ruggen landen. Op de terugweg vragen we ons af of we niet gewoon in iemands woonhuis hadden geslapen.
In deze serie: Over Land naar Singapore
- 77. Met een lekke tank de bergen uit
- 78. Een omweg naar het eind van de weg
- 79. Terug langs dezelfde weg, naar Lai Chau
- 80. Dien Bien Phu, waar Frankrijk het opgaf
- 81. Oud-vijanden aan dezelfde tafel
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.