Zes uur door de rijstterrassen van Sapa

Door de stortregen van de tyfoon schrappen we de tweedaagse motortrip, te gevaarlijk en te nat, en lopen we in plaats daarvan. In gele poncho’s dalen we af naar de CatCat-waterval, die na de regen geen lieflijke val meer is maar een kolkende modderstroom die van de berg afstort. We struinen door dorpen die alleen te voet bereikbaar zijn, waar de tijd lijkt stilgestaan: geen auto’s, geen televisie, alleen houten huizen tussen de modder, met kinderen, waterbuffels, kippen en eenden ertussen, en de Montagnards in hun traditionele kleding, elke groep met eigen kleuren. Het pad terug blijkt meer een route door beekjes en watervallen, en omdat het donker wordt, keren we voor de zekerheid om.

Dit kunstmatige landschap is het enige door mensen gemaakte dat mooier is dan het oorspronkelijke.

De laatste wandeling

De laatste dag nemen we met Jennifer een motorlift vijftien kilometer de vallei in en lopen we terug. De weg erheen is op plekken geblokkeerd door aardverschuivingen, met water en modder over het asfalt. Een lokaal meisje gidst ons over de smalle, modderige paadjes die we zelf nooit hadden gevonden, en in het eerste dorp wil ze plotseling het dubbele; ik stel haar voor de keuze, niets of het afgesproken bedrag, en ze accepteert. Verderop komen we Pen tegen, een H’mong-meisje dat dik bevriend is met Floor en hier blijkt te wonen; we vragen haar mee terug naar Sapa. De route klimt steeds hoger, langs panorama’s van terrassen die van onder tot boven de berghellingen opbouwen, en naarmate we dichterbij komen begint het harder te regenen. Na zes uur lopen komen we drijfnat aan in het hotel, een waardige afsluiting van Sapa.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.