Na zes dagen Sapa vertrekken we met de Landcruiser, al moet de chauffeur eerst nog een nieuw contract in het Vietnamees opdringen; we houden ons eigen ondertekende contract in het Engels aan. Met een uur vertraging gaan we de bergen in, over een pas met een ongelooflijke hoeveelheid haarspeldbochten. De uitzichten zijn weids, maar genieten lukt niet: iedereen is wagenziek, en samen met Yan kots ik met uitzicht op de rijstterrassen. Het komt door de bochten in combinatie met een permanente dieseldamp, want we blijken een lekke brandstoftank te hebben die steeds harder lekt. In een stoffig stadje laat de chauffeur hem repareren; anderhalf uur later kunnen we verder.
We kotsen met uitzicht op de rijstterrassen, terwijl de diesel onder de auto vandaan lekt.
Paso
Beneden is het klimaat compleet anders dan in het koele, natte Sapa: ruim dertig graden en een verstikkende vochtigheid. In Paso is maar één hotel, gerund door een onvriendelijke vrouw die we onder elkaar “snake woman” noemen, naar haar priemende blik en de flessen met op alcohol gezette slangen en insecten achter haar. De kamer kost USD 10, is vochtig en lawaaiig, en heeft geen ramen, geen airco en geen warm water omdat de stroom is afgesloten. Pas als ik dreig met een negatief stuk in de reisgids gaat alles ineens wel: we krijgen een andere kamer met elektriciteit. De rivier maakt veel goed; tussen de stenen zwemmen we de hitte van ons af, we zien onze eerste teakboom, en op het plafond peuzelen kleine gekko’s de muggen weg.