Een omweg naar het eind van de weg

We ontbijten niet in Paso, want dit hotel verdient geen dong extra aan ons, maar we werken wel de hele bananenvoorraad weg. Voor USD 70 extra rijdt de chauffeur de omweg naar Muong Te, een van de meest afgelegen plekken van Vietnam, in het grensgebied met Laos en China. Vanaf de hoofdweg is het maar honderd kilometer, maar over de slechte zandweg duurt het viereneenhalf uur. We volgen een rivier door jungle die eindeloos lijkt door te gaan, met palmen, bananen, teak en tropische vruchten, een landschap dat we in het noorden niet hadden verwacht.

Het eind van de weg

Muong Te blijkt een vrij grote stad, enkel over deze ene weg te bereiken. We zijn hier zo te zien een van de eerste toeristen sinds tijden: we worden nagestaard en toegeroepen. Aan de rivier koelen we onze voeten en zien een jongetje met een halfverzopen kip aan de poten door het snelstromende water waden. Door de hoge luchtvochtigheid zien we een regenboog en twee zonnen. Eten is moeilijk te vinden; in een open houten ruimte krijgen we het weinige dat er is, en daarna roken we een pijp tabak met de locals.

Het toegangsluik kon van bovenaf dicht, en achter de tralies stonden twee valse honden.

Het hotel onder het restaurant slaan we af, ondanks de lage prijs: het luik kon worden afgesloten, de binnenplaats zat achter tralies met twee valse honden. Later horen we dat de politie hier tot de meest corrupte van het land wordt gerekend, in een grensgebied waar opium, marihuana en smokkel rondgaan. We nemen een kamer in een ander hotel, bij een vriendelijke eigenares, en spelen ’s avonds pool omringd door een schare kinderen. Daarna liggen we op het betonnen plein voor het hotel met een biertje, kijkend naar een exploderende vallende ster, tot er een kakkerlak op mijn rug landt. Het besluit valt om morgen via dezelfde weg terug te rijden; jammer van de twee reisdagen, maar we hebben voor het eerst jungle ervaren, en hoeveel mensen zijn hier geweest?

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.