De kerkklokken luiden vrolijk maar dwingend als we wakker worden. We halen de fietsen uit de sauna, waar ze de vorige dag nog een paar uur met naakte Oekraïners hebben doorgebracht. Alle deuren van het hotel zijn nog dicht, dus leidt de schoonmaker, of is het de kok, ons via de bakkerij naar buiten, waar we een vers brood cadeau krijgen. De mensen zijn allemaal vriendelijk. De oude vrouwtjes met hoofddoek lopen naar de kerk; begeleid door kerkgezang stappen wij op de fiets.
Een traag straatleven
Over een weg vol gaten rijden we oostwaarts. Mensen zitten ontspannen voor hun huis te kijken naar het leven dat in traag tempo voorbijgaat; groepjes mannen zitten gehurkt te roken en te praten, kinderen rotzooien wat aan. De huizen staan langs de geasfalteerde hoofdweg, daarachter is het leeg, en de lintdorpen zijn daardoor enorm uitgestrekt. Verderop rijden we door onaangetast bos van beuk, linde en bloeiende acacia, met snelstromende beekjes langs de hellingen.
Met al die vrolijk zwaaiende kinderen wanen we ons in Laos.
Lada Niva-land
Omdat het een mooie zondag is, picknicken en barbecueën de mensen op de groene weiden langs de beekjes, met kampvuurtjes waarvan de rook lekker geurt. De onvermijdelijke Lada staat bij de eigenaar in het veld geparkeerd, en als de Lada hier de meest voorkomende auto is, dan is de Lada Niva met stip de meest voorkomende in dit berggebied, soms met een enorme takkenbos op het dak. Kinderen zwaaien enthousiast; bijna iedereen reageert verbaasd en dan vriendelijk. Drinkwater halen we uit de vele natuurlijke bronnen langs de weg, waarvan er een is opgesmukt als een reuzentheepot en een ander wordt gezegend door Jezus en Maria samen. Na een laatste klim door haarspeldbochten ligt Volovets in het dal, tussen de begroeide heuvels. We drinken een pivo in de binnentuin van een hotel en regelen, met veel hilariteit en geen woord over en weer, een kamer voor 150 UAH, zo’n €15. De lakens zijn te klein en de douchekop komt van de muur, maar dat hoort erbij.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering29. Pas in Perechyn voelt het als reizen29 mei 2010
Volgende aflevering ›31. Naar Vyshkiv: houten huizen in alle kleuren31 mei 2010Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.