Het mooiste land, en het troosteloze Perehinske

Oekraïne is intussen een van de mooiste landen die we kennen. Hoog in de Karpaten staan de houten huizen in vrolijke kleuren, met latwerk afgezet, en verbouwen de mensen hun groenten op akkertjes die als een lappendeken tegen de groene hellingen liggen. Het heeft weer de hele nacht geregend en de lucht is grijs, te grijs om het in foto’s te vangen. We dalen af door onaangetast naaldbos vol varens en wilde bloemen; het verkeer bestaat uit een incidentele Lada en af en toe een Kamaz, het archetype van de Russische vrachtwagen.

Een plek om snel achter je te laten

Dolyna is een chaotische stad zonder aanwijsbaar centrum; we vinden het niet en belanden op een weg die het best te vergelijken is met een gatenkaas. Onbedoeld komen we op een drukke H-weg die recht over de heuvels gaat, frustrerend en vermoeiend, tot de afslag naar Perehinske. Die weg voert door een saai, neerslachtig landschap, met tussen de modderplassen af en toe een plakje asfalt. Toch is het er druk: vrachtwagens vol boomstammen, de ene Lada na de andere, paard-en-wagens, alles onderweg van en naar Perehinske. Gaten in de weg is een understatement; het verkeer laveert tussen diepe kuilen vol water en modder, de huizen zijn vervallen, de mensen hangen rond. We zijn zelden in zo’n treurige plaats geweest.

We zijn zelden in zo’n treurige plaats geweest.

Zelfs hier een warme herinnering

Op een kruispunt dat tegelijk moddervlakte, parkeerplaats en hangplek is, staan we te puzzelen over de route. Omstanders helpen graag: hier geen hotel, in de volgende plaats wel. In een magazin slaan we suiker en cola in, het wondermiddel waarop Floor weer kan fietsen. Een oud vrouwtje begint honderduit te ratelen in het Oekraïens, waar we geen touw aan vast kunnen knopen; ze vindt ons blijkbaar fantastisch en geeft ons allebei een handkus. Misschien zijn we voor haar een teken dat het hier alleen maar beter kan worden. Na Perehinske wordt het landschap snel weer mooi, met houten huizen en groene valleien vol bloemen. De vrouwen lachen hun gouden tanden bloot als we ze met dobroho dnia begroeten. Moe bereiken we Solotvyn, waar drie mannen er met enige discussie uitkomen dat het hotel aan de hoofdweg ligt. Net voor het noodweer losbarst hebben we onderdak: voor 300 UAH, zo’n €30, een met hout afgetimmerde kamer met uitzicht op de rivier.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.