Home EuropaSlowakijeOoievaars boven het dal van de Topľa

Ooievaars boven het dal van de Topľa

by Jeroen Kleiberg
Published: Updated:

Met lichte weemoed nemen we afscheid van het muffe hotel met het oogverblindend blauwe restaurant, een prima plek om een dag uit te zieken. We volgen een mooie, rustige route door het dal van de Topľa en trappen de kilometers makkelijk weg. Op de velden staan de oude vrouwen in hun onafscheidelijke bloemetjesjurk gebukt te werken; een oude oranje Škoda staat langs de weg geparkeerd terwijl de eigenaren in het veld schoffelen. Het landschap is kleinschalig en gevarieerd, de bossen niet in cultuur gebracht en daardoor rijk aan soorten.

Mistig grijs wateroppervlak van het stuwmeer Vodná Veľká Domaša bij Holčíkovce in Slowakije met beboste heuvels op de achtergrond
Slowakije, Holčíkovce - Aan het Vodná Veľká Domaša zijn de campings vervallen en verlaten

Ooievaars op elk dak

In bijna elk dorp staat minstens één ooievaarsnest, vaak met jongen die er bovenuit piepen. Vrolijk klepperend laten de ouders zich met doodsverachting uit het nest vallen om voedsel te zoeken, en net voor een fatale klap stabiliseren ze hun vlucht en winnen weer hoogte. We snappen wel waarom KLM niet voor een ooievaar heeft gekozen.

Net voor een fatale klap stabiliseert de ooievaar de vlucht en wint weer hoogte.

Een reep van een vreemde

In Giraltovce eten we met de arbeiders in de hostinec. Daarna begint het hard te regenen, wordt het kouder en worden wij chagrijnig: een prachtig gebied, en voor de zoveelste keer gooit het weer roet in het eten. Koud en doorweekt schuilen we onder de overkapping van een gesloten café, waar we in gesprek raken met een jonge transporteur van chocolade die ooit in Meppel woonde en drie jaar in Engeland werkte, en terugkeerde omdat hij nu eenmaal een Slowaak is. Als dank voor het gesprek krijgen we ieder een reep. Langs het meer Veľká Domaša zouden volgens de kaart vijf campings liggen, maar het seizoen begint pas in juli en alles is dicht; tijdelijk of voorgoed valt niet te zien. Via smalle paadjes vinden we op het zuidpunt een pension, €20, met te kleine bedden en te korte dekbedden, maar vrij uitzicht over het meer. Als de avond valt zijn wij de enige menselijke bewoners in een gebied vol vogels, en misschien een paar beren.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.





DelenWhatsAppE-mailFacebook
Advertentie

Nieuwe verhalen in je mail

Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.

Waardeer je dit blog?

Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.





Laat een bericht achter


Meer inspiratie