door de taiga naar Irkutsk: wilde bloemen en goederentreinen

Russische treinwagon in tegenlicht van de laagstaande zon, onderweg naar Irkutsk

Rusland – De zon schijnt op de trein naar Irkutsk.

In de trein worden we dit keer begroet door een mannelijke Provodnitsa, die op onze Nederlandse paspoorten reageert met “Niederlande?! Ruud Gullit!”. Naast nederwiet is voetbal kennelijk ons beste exportproduct; later geeft hij ons nog een krantenartikel over Ruud van Nistelrooy. We delen de coupé met een fors Russisch echtpaar, en al snel hebben we onenigheid over frisse lucht: het raam kan niet open, de deur die wij op een kier zetten gaat steeds weer dicht, waarschijnlijk vanwege het gesnurk van onze buurman. Slapen met de handen over de oren werkt niet en een grote Rus wakker stompen lijkt onverstandig, dus zoek ik vroeg mijn toevlucht bij koffie en een sigaret. Wie wil roken moet naar de tussenruimte tussen de wagons, en daar valt de deur achter me in het slot. Hij gaat niet meer open. Iedereen slaapt, behalve de Moldavische kok in de restauratie; hij heeft een sleutel, maar ook die werkt niet, en de treinmonteur ligt nog te ronken. Pas bij de volgende stop, anderhalf uur later, kom ik terug in mijn coupé.

Bloemen langs het spoor

Tussen Novosibirsk en Irkutsk is het landschap veel mooier. Langs het spoor staat het vol wilde bloemen, Floor herkent salie, gele lelies en wat lijkt op nieskruid; volgens de Lonely Planet is de grond hier tot juli bevroren, wat de plotselinge bloemenzee verklaart. Er fladderen honderden citroengele vlinders. De taiga heeft meer reliëf, de dorpen zijn talrijker en de houten huizen goed onderhouden, niet de verzakte van eerder. Waar de mensen van leven blijft gissen: deels de spoorlijn, deels zelfvoorzienende landbouw. Mensen werken op het land, een oud vrouwtje sjouwt met tassen, kinderen spelen langs het water.

Elke paar minuten passeert een goederentrein vol erts of olie; zo komt Rusland aan zijn inkomsten.

Erts en olie

In de wagon hangen tabellen met de stops en hun duur; elke paar uur kun je even de benen strekken en wat kopen. We passeren grote, smerige industriesteden als Krasnojarsk en Tajsjet. De rangeerterreinen staan vol met olie besmeurde wagons. In Krasnojarsk stappen de Russen uit en komen twee Chinezen erbij, met wie we ons vermaken met een Chinees woordenboekje. Een later ingestapte Russische vrouw negeert ons volledig, een kunst op drie vierkante meter. Terwijl de temperatuur stijgt en de zuurstof daalt, hangen we liever op de gang in de bries van de open ramen. Nog één nacht, dan zijn we in Irkutsk.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig