Mai Chau is te ver om ontspannen in een dag te halen, dus rijden we naar Son La, opnieuw door een groen en heuvelachtig landschap dat maar niet ophoudt. De strohoeden tussen de rijstvelden zijn geen cliché maar verstandig in dit felle licht. De dorpen die we passeren zijn arm maar ogen leefbaar: er is een dak en er is te eten. Het platteland ziet er hier beter uit dan in China, en dat ligt vooral aan het water, dat hier ruim voorhanden is.
Armoede is iets anders wanneer er water genoeg is en een dak boven je hoofd.
Son La
Son La is zo’n stadje waar weinig te beleven valt. De huizen zijn typisch Frans, maar smal en hoog en in felle kleuren uitgevoerd. Een restaurant vinden is opnieuw een opgave; we belanden ergens waar we een maand geleden met een boog omheen waren gelopen, maar het eten smaakt goed en we worden er niet ziek van. Onze normen schuiven mee. ’s Avonds poolen we in een chic hotel annex bordeel, op goede tafels, waar ze ondanks de vooraf afgesproken prijzen de rekening proberen op te schroeven. We passen het bedrag aan, leggen gepast neer en vertrekken.