Sapa: rijstterrassen en het spel om de prijs

Sapa ligt hoog en koel boven de rest van de regio, op zo’n 1.650 meter, met de bergen eromheen tot ruim drie kilometer; de Fan Si Pan, de hoogste van Vietnam, is de laatste serieuze top van de Himalaya-keten die hier begint en pas diep in Tibet eindigt. De Fransen stichtten het stadje in de jaren twintig als koel vakantieoord; nadat ze in de jaren vijftig waren verdreven, raakte het vergeten, tot het in de jaren negentig opnieuw werd ontdekt. Het landschap is bijna verticaal: rijstterrassen in alle tinten groen, tegen de steile hellingen gedrapeerd, met velden rozen waarvan de knoppen met krantenpapier zijn ingepakt. Floor en ik lopen de eerste dag al over de smalle paadjes, langs waterbuffels in modderige poelen, en komen op de terugweg langs een veld marihuana, hier geen enkel probleem.

Vriendinnen en het spel om de prijs

De H’mong– en Dao-meisjes komen uit de bergdorpen naar Sapa om handwerk te verkopen, sieraden en geweven stoffen, en ze hechten zich snel aan Floor. Ze spreken opvallend goed Engels, geleerd van toeristen, al kunnen ze lezen noch schrijven; ze zijn taalgevoelig en onthouden de Nederlandse zinnen die Floor hun leert na één keer. Floor is al snel de “zus” van een paar van hen, en als ze wil kan ze trouwen met een broer die twee waterbuffels bezit, want rijkdom wordt hier in waterbuffels gerekend. Het hechten heeft ook een keerzijde: de oudere vrouwen verkopen openlijk hasj en opium, zoals eerder in Dali, en dat opium hier gewoon is, valt te zien: in de loop van de dag worden de jonge meisjes wezenloos, de oudere vrouwen hangerig.

Afspraak is afspraak, en daarom houden we onze rugzak altijd zelf vast.

Het spel om de prijs is overal. Een gids spreekt 15.000 dong (ca. €0,75) af en wil in het volgende dorp plotseling het dubbele; we houden de afspraak aan en betalen wat is afgesproken. Een motorrijder vraagt na een rit van 5.000 dong opeens 50.000; we stappen af, leggen het afgesproken bedrag neer en verdwijnen tussen de mensen. Met de hoteleigenaar onderhandelen we over een 4WD voor de tocht naar Hanoi: hij begint op USD 630, schuift door naar USD 830, en dan boeken we bij de concurrent een Toyota Landcruiser met chauffeur voor zeven dagen voor USD 320, mét een ondertekend contract op onze voorwaarden. Begrijpelijkerwijs vindt onze hoteleigenaar ons plotseling minder aardig.

Een dag tyfoonregen

Een tyfoon die ten zuiden bij Halong Bay aan land kwam, drukt op het weer. Een hele dag regent het zo hard dat de steile straten van Sapa in kolkende rivieren veranderen en we in het hotel blijven hangen, koffie en thee drinkend tot het twaalf uur is en we een biertje mogen. Floor brengt de middag door in een internetcafé met de H’mong-meisjes: zij kunnen niet schrijven maar hebben allemaal e-mailadressen en “vrienden” over de hele wereld, dus zij kakelen en Floor tikt hun mails in. Als dank krijgt ze armbanden en oorbellen, of ze wil of niet.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.