Het is geen beste ochtend. Gisteravond verloor Nederland de WK-finale in de verlenging met 1–0 van Spanje, en daar zit de kater nog. Maar er speelt meer. Na ruim drieduizend kilometer hakken we vandaag een knoop door waar we al langer omheen draaien: het fietsen werkt voor ons samen niet meer.
Voor mij is het trappen het beste deel van de reis; ik zou het liefst elke dag de hele dag fietsen. Voor Floor is het dat eigenlijk nooit geweest. Zo trekken we elke dag aan een touw dat de verkeerde kant op staat, en daar wordt niemand vrolijk van. Ruziën hierover blijkt zonde van het humeur en de sfeer, dus kiezen we de nuchtere weg en besluiten we samen dat het fietsen erop zit.
Na ruim drieduizend kilometer besluiten we samen dat het fietsen erop zit.
We hebben drie opties: naar huis gaan, de fietsen hier achterlaten om ze later op te halen, of ze naar huis sturen en de laatste weken per bus en met rugzak verder reizen. Naar huis is geen optie, want dan eindigt de reis in een deceptie en moeten we weer aan het werk. De fietsen achterlaten beperkt onze bewegingsvrijheid te veel. Dus worden het de rugzakken; via internet komen we erachter dat we voor het verschepen in Ankara moeten zijn. Morgen gaan we daarheen, vandaag kalmeren we eerst.
Een verlaten baai
Op een terras aan zee eten we heerlijke gözleme, gevuld met kaas, aubergine en vlees. Het deeg wordt kunstig uitgerold tot een grote platte pannenkoek, gevuld en in de houtoven gebakken: de dochter rolt, de moeder bakt, de vader zorgt voor de vrolijke noot. Terwijl Floor in de tent slaapt, klim ik over de rode rotsformatie naast het strand en kom ik aan de achterkant uit in een volledig verlaten baai met hagelwit zand onder een rode klif. Rood, wit en azuurblauw, een combinatie die niet verveelt.
’s Avonds belanden we weer op hetzelfde terras. In dit soort toeristenplaatsen eet je overal hetzelfde, vis, kebab, köfte, en dat een buitenlander dan om gözleme vraagt, het eenvoudige dorpsgerecht, wekt eerst verbazing, tot ze er een soort Turkse roti pisang in herkennen, een nieuwe hit voor op de kaart. Op de camping drinken we thee en rakı, aangelengd met water, met de beheerder en de andere gasten. Een gesprek voeren lukt niet echt, maar over wat ze doen, automonteur of campingbeheerder, komen we toch een eind. Het is een vreemd rustige avond voor een dag waarop we zoveel hebben besloten.